Η «ανάπτυξη» (τραπεζοκαθισμάτων) καλά κρατεί…

“…Η διαφύλαξη του περιβάλλοντος, σε αρμονική σχέση με τους ανθρώπους, αποτελεί για εμάς την πιο σημαντική αναπτυξιακή διαδικασία. Με το σκεπτικό αυτό θα περιλάβουμε στο Σχέδιο Δράσης μας πλήθος άμεσων ενεργειών όπως: Αναβάθμιση πάρκων, δημιουργία χώρων πρασίνου σε όλους τους κοινόχρηστους χώρους…”

(απόσπασμα από το πρόγραμμα της Δημοτικής παράταξης Στροφή στο Μέλλον – Δημοτική Δράση).

Γνωρίζουμε βέβαια ότι δεν ζούμε σε μία κοινωνία αγγελικά πλασμένη, όπου οι δημοτικές παρατάξεις πρόκειται να εφαρμόσουν το πρόγραμμα με το οποίο διεκδίκησαν την ψήφο των δημοτών, αλλά η πρόσφατη απόφαση του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου Νάξου να ανοίξει το δρόμο για...
την "κατάληψη" της μοναδικής πλατείας στον παραλιακό δρόμο της Χώρας από τραπεζοκαθίσματα, ξεπερνάει κάθε όριο.

Για να είμαστε ακριβείς το όριο ξεπεράστηκε πολλές φορές στο πρόσφατο παρελθόν και κυρίως ξεπεράστηκε όταν, κάτω από τον μεγαλόπνοο τίτλο «ανάπλαση της παραλιακής ζώνης», παραδόθηκε η παραλία της Χώρας στην ηθική και την αισθητική της «αγοράς», υποβαθμίζοντας ραγδαία την φυσιογνωμία της πρωτεύουσας της Νάξου, προς όφελος των λίγων.

Ωστόσο η περίπτωση της πλατείας Πρωτοπαπαδάκη αποτελεί «κόκκινη γραμμή» για την κοινωνία της Νάξου.

Η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο τη διάσωση της πλατείας Πρωτοπαπαδάκη, αλλά την προάσπισης της ίδιας της κοινωνίας που προϋποθέτει την κοινότητα, το «από κοινού», το δημόσιο χώρο. Αφορά την ανάγκη της κοινωνίας να διεκδικήσει επιτέλους τον δημόσιο χώρο έναντι της ιδιωτικοποίησης και του κέρδους. 

Όλοι γνωρίζουμε ότι η συγκεκριμένη πλατεία είναι ο τελευταίος ελεύθερος χώρος όπου τα παιδιά μπορούν να παίξουν στην παραλία της Χώρας, σημείο συνάντησης για έφηβους, χώρος πολιτιστικών δράσεων και εκδηλώσεων, αλλά και χώρος πολιτικοκοινωνικών παρεμβάσεων. Με λίγα λόγια είναι ο «πνεύμονας» της πρωτεύουσας της Νάξου.

Η πλατεία Πρωτοπαπαδάκη αποτελεί συλλογικής κοινή μας περιουσία και δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο συναλλαγής.

Ιδιαίτερα τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή με την αύξηση της φτώχειας, των κοινωνικών αντιθέσεων, του ρατσισμού και της κοινωνικής περιθωριοποίησης, η ανάγκη προστασίας της πλατείας και του δημόσιου χώρου γενικότερα, γίνεται επιτακτική και είναι υπόθεση όλων μας.

Ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι να εξασφαλίσει την από κοινού χρήση του δημόσιου χώρου; Ή μήπως τελικά τον αντιμετωπίζει σαν ιδιωτικό χώρο του Δήμου και των δημοτικών υπηρεσιών, που μπορούν να τον διαθέτουν κατά τη δική τους βούληση για να ικανοποιούν συμφέροντα ημετέρων;

Ζητάμε από τον Δήμαρχο να αναλάβει τις ευθύνες του και να μην υπεκφεύγει «πετώντας το μπαλάκι» στον πρόεδρο του Λιμενικού Ταμείου που αποτελεί ούτως ή άλλως διοικητικό παρακλάδι του Δήμου.

Ζητάμε από τον πρόεδρο του Λιμενικού Ταμείου Νάξου να αντιμετωπίζει με περισσότερη σοβαρότητα τέτοιου είδους ζητήματα.

 Όσο για τον επικεφαλής της «Συμπαράταξης για τη Νάξο» που θυμήθηκε ξαφνικά την πολιτική ευθιξία και εμφανίζεται ως πολέμιος της διαπλοκής και των οικονομικών συμφερόντων, απαντάμε ότι έχει και το θράσος τα όριά του.

Η ιδιοκτήτρια-επιχειρηματίας που ζήτησε και έλαβε την άδεια για κατάληψη χώρου στην πλατεία Πρωτοπαπαδάκη, εκλεγμένη Τοπική Σύμβουλος της Δημοτικής Κοινότητας Χώρας με τον συνδυασμό του νυν Δήμαρχου και αναπληρώτρια πρόεδρος του Λιμενικού Ταμείου Νάξου, θα πρέπει να μας απαντήσει στο προφανές ερώτημα: Αφού η ίδια άνοιξε το δρόμο, πώς θα αποκλειστούν και άλλοι επιχειρηματίες των οποίων οι επιχειρήσεις βρίσκονται στα όρια της πλατείας από το να ζητήσουν και οι ίδιοι ανάλογο χώρο επί της πλατείας;

Πως είναι συμβατή η κίνησή της αυτή με την ευθύνη που ανέλαβε έναντι των δημοτών να διαχειρίζεται τη δημόσια περιουσία με τρόπο που να εξυπηρετεί το κοινωνικό σύνολο και να εργάζεται για την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των δημοτών ενώ στην πράξη υπηρετεί αποκλειστικά τα δικά της οικονομικά συμφέροντα;

Στην περίπτωση που επιμείνει στην διεκδίκησή της, πιστεύουμε ότι η παραίτησή της από τα όργανα του Δήμου είναι ηθικά επιβεβλημένη.

ΤΟ Δ.Σ. ΤΗΣ ΠΕ.ΚΙ.Ν