| ||||
θεωρείται από τις πλέον επικίνδυνες θάλασσες της Υδρογείου. Γιατί συνδυάζει συνήθως θυελλώδεις ανέμους
πελώρια κύματα, ισχυρότατα ρεύματα και παγόβουνα ! Δικαιολογημένα έχει αποκτήσει το διαβόητο όνομα
"ο τάφος των ναυτικών" !..... Γι αυτόν ακριβώς τον λόγο οι πιο σοβαρές ναυτιλιακές εταιρίες προτιμούν, να
στέλνουν τα πλοία τους μέσα από το "Στενό του Μαγγελάνου" (ανάμεσα στην ηπειρωτική Αμερική και στο
μεγάλο νησί της "Γης του Πυρός", Tierra de Fuego) και να πληρώνουν 3 τοπικούς πλοηγούς ! Και σκεφτείτε,
ότι πρόκειται για ψημένους θαλασσόλυκους δηλαδή επαγγελματίες ναυτικούς ποντοπόρων φορτηγών και
όχι για....."αραχνοϋφαντους" τουρίστες, που πάνε για διασκέδαση και απόλαυση μόνον !
Ξέρω επίσης την περίπτωση Έλληνα πλοιάρχου, που η ναυτιλιακή εταιρία του τού έδωσε εντολή, να περάσει
το στενό του Drake με ένα παλιό σαπιοκάραβο και τότε αυτός προτίμησε, να παραιτηθεί από τη θέση του.....
Το παγοθραυστικό βαριάς κατασκευής, με το οποίο ταξίδευα [ γιατί υπάρχουν πολλές κατηγορίες αντοχής
πλοίων σε πάγους], ήταν μεν πολύ ασφαλές αλλά απολύτως ασταθές σε σχέση με κούνημα και ναυτία σε
περίπτωση μεγάλης τρικυμίας. Θα εξηγήσω αμέσως το γιατί :
Τα παγοθραυστικά έχουν πολύ μικρό βύθισμα και εξαιρετικά υψηλή "υπερ-κατασκευή", γιατί πρέπει να
μπορούν να ανεβαίνουν και να πατάνε επάνω στους χονδρούς πάγους και με το βάρος τους, να τους σπάζουν.
Πολλοί φαντάζονται, ότι τους κόβουν με την πλώρη τους σαν να πρόκειται για γιγαντιαίο μαχαίρι ! Τίποτε
αναληθέστερο αυτού. Καθώς λοιπόν το μεγάλο βάρος βρίσκεται ψηλά, το πλοίο κλυδωνίζεται απελπιστικά
στη θάλασσα αλλά αμέσως μετά επανέρχεται.
Επίσης η πολύ υψηλή γέφυρα στην κορυφή της υπερκατασκευής είναι απαραίτητη για την κατόπτευση τριγύρω,
ώστε ο καπετάνιος, να επιλέγει την καλύτερη δίοδο ανάμεσα σε πάγους και παγόβουνα.
Επειδή το παγοθραυστικό προσκρούει συχνά σε παγόβουνα κλπ. είναι τελείως αδύνατο, να διαθέτει πτερύγια
σταθεροποίησης, όπως συμβαίνει με τα υπερωκεάνεια, κρουαζιερόπλοια κλπ. γιατί θα έσπαζαν αμέσως.......
Επαθα πλάκα, μόλις μπήκα στην καμπίνα μου και διαπίστωσα, ότι η κουσέτα (το κρεβατάκι της) διέθετε......
ζώνη ασφαλείας, για να δένεσαι, όταν είσαι ξαπλωμένος! ! ! Θα μπορούσα να προσθέσω και πολλά άλλα
όπως π. χ. ότι μας έκαναν "μάθημα", πώς θα πηγαίνουμε.....στην τουαλέτα (καταργείται ο διαφορετικός τρόπος
μεταξύ των φύλων !), δεν υπήρχαν ράφια και εταζέρες αλλά μόνο κλειστές θήκες βιδωμένες στα τοιχώματα !
Θα σταματήσω όμως εδώ την διήγηση, για να μην αποθαρρύνω τελείως τους υποψήφιους ταξιδευτές.....
Και δυο λόγια για το Ακρωτήριο Χορν (Cape Horn αγγλικά, Kaap Hoorn Ολλανδικά, Cabo de Hornos στα
Ισπανικά]. Πήρε το όνομά του από τη μικρή Ολλανδική πόλη Ηoorn, που του έδωσε ο Ολλανδός θαλασσοπόρος
Willem Schouten. Αυτός μαζί με τον Le Maire ήταν ο πρώτος, που το περιέπλευσε το 1616 και το βάφτισε έτσι
[δηλαδή του έδωσε το όνομα της πόλης Hoorn, η οποία ήταν η γενέτειρά του].
Αντίθετα με ότι πιστεύεται γενικώς ΔΕΝ είναι το νοτιότερο σημείο της Αμερικανικής ηπείρου. Βρίσκεται επάνω
στο ομώνυμο νησάκι [γεωγραφικό πλάτος : 55 μοίρες 58' και 47'' ]. Το νοτιότερο σημείο βρίσκεται στο νησάκι
Diego Ramirez [56 μοίρες, 32' και 9''].
Ο θρυλικός "Φάρος στην άκρη της Γης", πολύ γνωστός από το περίφημο ομώνυμο διήγημα του Ιουλίου Βερν,
βρίσκεται λίγο βορειότερα, επάνω στο νησί της Αργεντινής Isla de los Estados .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου