Ενα ζάπινγκ έκανα χτες στη τηλεόραση, στα δελτία και αναρωτιόμουν αν παρακολουθώ κάποια ταινία που δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου πως κυκλοφόρησε. Ο πρωθυπουργός ψάλτης στη συναγωγή, ένας ποδοσφαιριστής πανηγύριζε ένα γκολ και χαιρέτισε ναζιστικά και τη πάτησε, ο Σχορτισανίτης τραγούδαγε στο Κιάμο, ο Ριτζάι είχε πιάσει ομήρους κι εξελισσόταν το die hard 8, εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες γιόρταζαν το...
καρναβάλι , μάχη της γαρίδας στη ψαραγορά, εμπόλεμη ζώνη τα σουπερ μαρκετ, χοροί και τραγούδια στις πλατείες, κορμάκια να λικνίζονται στις μπάρες και στα σκυλάδικα, τηλεαστέρες που δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους έκαναν δηλώσεις,
Και σε όλα υπήρχε κι η γνωστή δικαιολογία “άντε να πάνε κάτω τα φαρμάκια!” Τεράστια η προσαρμογή μας. Διαχρονικό ταλέντο. Οπως ακριβώς οι θεατρίνοι. Κι άντε κανείς να μιλήσει σ΄αυτό το θίασο χωρίς να θεωρηθεί σπασίκλας, αυτός που χαλάει τη πιάτσα της χαράς, ο κλαψομ@υνης, ο ασε μας ρε φίλε get a life!
Get a life μ@λάκα και μην μας τη σπας! Αιντε!
vasiliskos2
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου