Η ιερή μέρα κάθε παιδιού που έχει κλωτσήσει μπάλα...

Έφτασε λοιπόν η μέρα. Η μεγάλη μέρα. Η ιερή μέρα όχι για κάθε φίλαθλο, αλλά για κάθε παιδί που έχει κλωτσήσει μπάλα στην ζωή του. Σε οποιαδήποτε χώρα. Σε οποιοδήποτε γήπεδο ή αλάνα ή δρόμο ή παραλία... Για κάθε παιδί που έχει κάνει έστω ένα όνειρο για το ποδόσφαιρο. Είναι η μέρα του απόλυτου αγώνα. Του απόλυτου τελικού. Όταν από όλο τον πλανήτη, από όλα τα παιδιά, τα δισεκατομμύρια που ξεκίνησαν να παίζουν μπάλα, μπαίνουν στο γήπεδο τα 22 που κάνουν τα όνειρα όλων μας πραγματικότητα. Τελικός Μουντιάλ.
Φτάσαμε λοιπόν στον μεγάλο τελικό. Ένας τελικός που η...
γενιά μου αλλά και οι λίγο μικρότεροι τον έχουν ζήσει δυο φορές. Με τον Θεό να το σηκώνει κάτω από τον καυτό ήλιο του Μεξικό και τέσσερα χρόνια μετά να πηγαίνει μόνος του με τον Κανίγια, τον Γκοϊγκοϊτσέα και 8 ακόμη πολεμιστές στον τελικό όταν κανείς δεν το περίμενε. Έναν τελικό όπου η διαιτησία έπαιξε καθοριστικό ρόλο για να νικήσει η καλύτερη Γερμανία σε ένα άθλημα που το να μη νικάει πάντα ο καλύτερος το έχει κάνει το μακράν δημοφιλέστερο στον κόσμο. Ελπίζω να μην γίνει το ίδιο και τώρα και να παιχτεί στα ίσια. Όχι σε βάρος της Αργεντινής αλλά ούτε σε βάρος της Γερμανίας. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να παίζει ρόλο η διαιτησία και ιδίως σε ένα παιχνίδι σαν κι αυτό. Από εκεί και πέρα αν ο διαιτητής είναι σπαθί το ποδόσφαιρο είναι το πιο δίκαιο άθλημα. Και αν η διαιτησία είναι δίκαιη νικάει πάντα αυτός που αξίζει. Ανεξάρτητα αν είχε κατοχή, αν επιτέθηκε περισσότερο, αν είχε τις καλύτερες ευκαιρίες. Η μπάλα κι ας είναι πόρνη δεν φταίει ποτέ. Ήρθε η μέρα. Ήρθε η ώρα. Ένα μόνο κακό έχει ο τελικός. Πως είναι ο τελευταίος αγώνας. Και θα μετράμε πάλι 4 χρόνια μέχρι όλη η γη να σμίξει στη Ρωσία και οι καρδιές όλου του κόσμου να χτυπάνε ξανά συντονισμένα. Το ίδιο στην Αλάσκα και το Κονγκό. Στη Νέα Ζηλανδία και στην Νορβηγία. Παντού. Όπου ζει η φυλή της μπάλας. Η μεγαλύτερη φυλή του γνωστού κόσμου...
Στον τελικό η Αργεντινή. Και απέναντι η Γερμανία όπως στο 75% των τελικών που έχει φτάσει η ομάδα που έβγαλε τον μεγαλύτερο ποδοσφαιριστή από τότε ο άνθρωπος άρχισε να κλωτσάει την μπάλα. Τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Και μπορεί το 78 από τύχη λόγω ατμόσφαιρας των γηπέδων και... κόντρας στα άλλα παιδιά της γειτονιάς να υποστήριζα Αργεντινή αλλά από την μέρα που τον είδα δεν υπήρχε άλλη επιλογή, δεν υπήρχε δεύτερη σκέψη. Το ίδιο συμβαίνει και με εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη. Σήμερα είναι η μέρα. Στη χώρα και στο γήπεδο που κάθε Αργεντίνος ονειρεύεται να σηκώσει η ομάδα το μεγαλύτερο κύπελλο, απέναντι στον αχώνευτο αλλά πάντα άξιο αντίπαλο. Στην ομάδα που όπως λέει ο Μαραντόνα για να... πεθάνει πρέπει να της δώσεις το... πιστοποιητικό θανάτου. Αλλιώς μπορεί να σε σκοτώσει αυτή κι ας δείχνει χαμένη. Είναι σύγκρουση δυο κόσμων. Του κόσμου που η μπάλα είναι θρησκεία, το ταλέντο έμφυτο, το γήπεδο Ναός και οι ποδοσφαιριστές Άγγελοι και του κόσμου που που το πρόγραμμα, η δουλειά, η εκπαίδευση φέρνουν αποτέλεσμα. Αυτοί είναι για μένα οι δυο κόσμοι. Ευπρόσδεκτοι όσοι υποστηρίζουν Αργεντινή μόνο για σήμερα για οποιοδήποτε λόγο αλλά κανείς που υποστηρίζει Γερμανία δεν πρέπει να αισθάνεται τύψεις για την... Μέρκελ και το... μνημόνιο. Ποδόσφαιρο είναι, ας αφήσουμε έξω αυτά που καταστρέφουν τις ζωές μας. Μην καταστρέψουν και την μαγεία που ο φτωχός αγκαλιάζεται με τον πλούσιο επειδή τους ενώνει μόνο ένα έμβλημα και ένα χρώμα. Η Γερμανία μετά τον μυθικό ημιτελικό είναι φαβορί. Θα κάνω μια πρόβλεψη. Εύκολη νίκη της Αργεντινής.

Vamos muchachos...

Κ. Κετσετζόγλου