Δεν είναι μόνο η ποσότητα και η ποικιλία του ελαιολάδου που παράγει η πατρίδα μας είναι και το γεγονός πως το ελαιόλαδο της Καλαμάτας και της Λακωνίας είναι διαφορετικό στην υφή, στο άρωμα και στην γεύση από το ελαιόλαδο της Κρήτης, της Μυτιλήνης και του Αγρινίου.
Το ίδιο με το τυράκι, πχ την γραβιέρα, που είναι τόσο διαφορετικά νόστιμο από την Κρήτη και την Νάξο μέχρι την κάθε γωνιά της Ελλάδας.
Το ίδιο επίσης συμβαίνει με τα σταφύλια, τα κεράσια, τα ροδάκινα.
Κι ο τουρισμός, συγκρινόμενος με εκείνο που συμβαίνει σε Ιταλία, Γαλλία και Ισπανία, είναι ακόμα σε εμβρυϊκό στάδιο και φυσικά έχει τεράστια περιθώρια ορθολογικής ανάπτυξης...
Δεν μας λείπει πια ούτε η εκπαίδευση και η τεχνογνωσία, για να παράγουμε υψηλής ποιότητας και design προϊόντα σε τομείς που παλαιότερα, εμφανώς, δεν μπορούσαμε.
Το μυστικό και η ευλογία αυτής της πανέμορφης χώρας είναι το μικροκλίμα της που με μαεστρία δημιούργησε η φύση, χρησιμοποιώντας μικρά και μεγάλα βουνά, χαράδρες και μικροσκοπικές παραθαλάσσιες πεδιάδες, δαντελωτή ακτογραμμή και χιλιάδες μικρά και μεγάλα νησιά σπαρμένα σε μια καθάρια κρυστάλλινη θάλασσα.
Μετά έρχονται οι βοριάδες και οι νοτιάδες, λάμπει ο ήλιος στον ξάστερο και γαλανό ουρανό και καρπίζουν τα φυτά, αυγατίζουν τα ζώα, ανθίζει η σκέψη των ανθρώπων.
Γι” αυτό γεννήθηκαν σε αυτόν τον τόπο ιδέες που σημάδεψαν τον ανθρώπινο πολιτισμό.
Η δημοκρατία, οι θετικές επιστήμες, η φιλοσοφία, η ομορφιά κι η αρμονία στην τέχνη, στα γράμματα και στην αρχιτεκτονική.
Από ανθρώπους που ζούσαν με τον δικό τους τρόπο και σε αρμονία με το φυσικό περιβάλλον που τους περιέβαλε.
Δεν ήταν καλοί, δεν ήταν ηθικοί, δεν στερούνταν ελαττωμάτων -όπως εκείνα που έχουμε κι εμείς σήμερα- του χαρακτήρα.
Έγιναν ικανοί, αποτελεσματικοί και καινοτόμοι γιατί αντιλήφθηκαν και προβληματίστηκαν πάνω στην ποικιλομορφία του περιβάλλοντος και της ελληνικής φύσης.
Έχω βαθιά την πεποίθηση ότι το μικροκλίμα έπαιξε τον ρόλο του στην διαμόρφωση του πολιτισμού σε αυτόν τον μαγικό τόπο με τρόπο περισσότερο ουσιαστικό και περίπλοκο από όσο φανταζόμαστε σήμερα.
Όπως η ελιά και το αμπέλι, έτσι κι ο άνθρωπος. Αλλιώς στην Αθήνα, αλλιώς στην Σπάρτη, αλλιώς στην Κρήτη και στην Μακεδονία, μα όλα μαζί Ελλάδα.
Και το απέξω, «οι βάρβαροι». Δυόμιση και πλέον χιλιάδες χρόνια πριν.
Κι εδώ βρίσκεται το πρώτο και σπουδαιότερο πρόβλημα του σήμερα.
Και δεν βρίσκω καλύτερα λόγια για να το περιγράψω, από τους στίχους του Τζιμάκου: «Κάνω βουτιά σε βόθρο με εικόνες /φουσκώνω τα βυζιά μου με ορμόνες / θέλω να γίνω σαν Αμερικάνος / μ’ αρέσει στα κρυφά κι ο Μητροπάνος». Έλληνας, νεοέλληνας!
Οι νεοέλληνες δεν πιστεύουν ούτε στα μάτια τους, ούτε στις εμπειρίες της ζωής τους.
Οι νεοέλληνες δεν μπορούν να δεχτούν το προφανές γιατί στερούνται κουλτούρας και παιδείας και μάλιστα φοβούνται να τα καλλιεργήσουν και να τα αποχτήσουν.
Οι νεοέλληνες εξακολουθούν και ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες για την κατάντια μιας πλούσιας και προικισμένης από την φύση χώρας.
Στους άλλους.
Υ.Γ. «Φάκα adidas μου έπιασε την φτέρνα / μπερδεύω το τζουκ μποξ με την λατέρνα / Πάνω από του τάφου μου το κυπαρίσσι / μαύρη χελώνα με έχει κατουρήσει». Έλληνας, νέο-Έλληνας.
Υ.Γ. 1. Παράγουμε όσα χρειαζόμαστε για να ζήσουμε, και πολύ περισσότερα. Η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα. Δεν παράγουμε …Δικαιοσύνη και είμαστε πιασμένοι στα δίχτυα μιας ολιγαρχίας-μαφιοκρατίας που λυμαίνεται τη χώρα και δεν επιτρέπει στην κοινωνία να ανθίσει. Αν λύσουμε αυτά τα δυο θέματα, η Ελλάδα θα λάμψει ξανά και οι Έλληνες θα αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και αυτοσεβασμό. Αλλά αυτά τα δυο θέματα θα πρέπει να τα λύσουμε μόνοι μας. Θα πρέπει να απαιτήσουμε Δικαιοσύνη, θα πρέπει να διαλύσουμε τους ολιγάρχες. Παράλληλα, θα πρέπει να φέρουμε πίσω στην Ελλάδα τους Έλληνες -επιστήμονες και μη- που έφυγαν για να δουλέψουν στο εξωτερικό. Ερχονται όμορφες μέρες. Να 'σται καλά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Το ιστολόγιο δεν υιοθετεί και δεν φέρει καμία ευθύνη για τα σχόλια των αναγνωστών του. Πλέον, οι αναγνώστες μπορούν να σχολιάζουν με τον Google λογαριασμό τους. Τα ανώνυμα σχόλια θα παραμείνουν κλειστά όσο υπάρχουν άτομα που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία για να προβοκάρουν και να επιτεθούν σε άλλους σχολιαστές για να επιβάλλουν τις απόψεις τους.