Οφείλω να πω πως με προβλημάτισε η απάντησή του.Έχουμε 2015; Ή μάλλον εκεί μπορεί να έχουν. Γενικά όμως;
Δεν μας χωρίζουν παρά μερικά μέτρα απο απελπισμένους ανέργους, μερικά χιλιόμετρα απο ανθρώπους που πνίγονται για ένα καλύτερο (;) αύριο, περισσότερα χιλιόμετρα απο τους λιγότερο τυχερούς που σκοτώνονται σε ένα πόλεμο που δεν ξεκίνησαν και ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν ποια συμφέροντα πρωτοεξυπηρετεί.
Και φυσικά, λίγο πιο μακριά, εν έτει 2015, παιδιά πεθαίνουν γιατι δεν έχουν πόσιμο νερό.
Δεν ξέρω πώς σκέφτεται ο καθένας αλλά τα παραπάνω εμένα μου στοιχειώνουν τα όνειρα καιρό τώρα.
Έχουμε 2015 αλλά στον «πολιτισμένο» κόσμο κουμάντο κάνει το παρασκήνιο.
Η δικαιοσύνη άγεται και φέρεται κατά το δοκούν στα συφέροντα των λίγων.
Η ασυλία στον υπόκοσμο παραβαίνει τα όρια κάθε λογικής.
Οι κάθε είδους λαθρέμποροι και οι βαρόνοι των ναρκωτικών σουλατσάρουν προκλητικά μπροστά μας ανέγγιχτοι και με δύναμη εξουσίας πάνω μας.
Τηλεπερσόνες και λοιποί στο χώρο του θεάματος παρουσιάζονται καθημερινά στα σαλόνια μας ως παιδιά ενός ανώτερου θεού και πως η ζωή τελικά είναι κάτι εύκολο κάτι χαζοχαρούμενο, ρε αδερφέ.
Εμείς λοιπόν τι κάνουμε; Κλείνουμε τα μάτια μας σε όλα αυτά γιατί, ως γνωστόν, ότι δεν βλέπουμε μπορεί και να μην υπάρχει.Όλη η έννοια του στρουθοκαμηλισμού στον πολίτη του 2015.
Αποδεχόμαστε τη μοίρα μας, με την πρόφαση «δεν μπορούμε να τα βάλουμε με αυτούς» ή «καλύτερα να μη μιλήσουμε μη βρούμε κανένα μπελά» ή «ο κόσμος είναι άδικος τι μπορώ να κάνω εγώ για το παιδί που πεθαίνει απο την πείνα;».
Ο κόσμος γυρίζει πολλά χρόνια, τα πάντα εξελίσονται αλλά εμείς πάντα υποδουλωμένοι στο μυαλό πάντα υπό.
Ίσως τελικά να μας αξίζει όλο αυτό γιατί πάντα υπήρχε, πάντα στενοχωριόμαστε αλλά μετά «αλλάζουμε κανάλι» γιατι δεν μας αρέσουν οι εικόνες αυτές
Το κείμενο το έγραψα για να μοιραστώ τη σκέψη μου, τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο· κάθε μέρα που περνάει δυσκολεύομαι να συνειδητοποιήσω πως δεν υπάρχει ελπίδα.
Συγγνώμη αν σας χάλασα τη μέρα.
Μιχάλης Σ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου