Αφελής απορία...

Έχουν περάσει σχεδόν 3 χρόνια που τα χαράτσια υπό διαφορετικές μορφές δεσπόζουν της καθημερινής επικαιρότητας. Πολλά από αυτά θα μπορούσε να τα αποδεχθεί κανείς στο πνεύμα πως εφ΄ όσον η χώρα έχει οικονομικό πρόβλημα για το οποίο όλοι έχουμε την συμμετοχή μας αφού αυτοί που το δημιούργησαν υπήρξαν οι εκλεκτοί μας. Ένα όμως από τα χαράτσια που δεν μπορώ να καταλάβω, είναι το χαράτσι της ακίνητης περιουσίας, και όχι φυσικά όλης...
Λογικό αυτοί που απέκτησαν πλούτο στην περίοδο των παχειών αγελάδων να συνεισφέρουν τώρα στην εποχή των ισχνών. Πού λοιπόν είναι η απορία; μα στο χαράτσι που καλείται να πληρώσει ο φουκαράς που αγόρασε με τραπεζικό δάνειο ενα διαμέρισμα και μάλιστα πρώτη κατοικία, πρίν 5 χρόνα, με...
χρόνο αποπληρωμής τριακονταετία, δ.λ.δ. το διαμέρισμα θα γίνει ΔΙΚΟ ΤΟΥ σε 30 ολόκληρα χρόνια, το διαμέρισμα ανήκει στην δανειοδότρια τράπεζα ή έστω του ανήκει στο ποσοστό της αξίας που έχει αποπληρώσει, κατά λογική συνέπεια τα χαράτσια των ακινήτων που κύριος ιδιοκτήτης είναι οι δανειοδότριες τράπεζες θα πρέπει να τα πληρώνουν αυτές, ή έστω με καταμερισμό της συνιδιοκτησίας.
Πολύς λόγος και πολύ μελάνι έχει πέσει γιά την νομιμότητα των χαρατσιών αλλά κανείς, οικονομολόγος ή νομομαθής δεν ασχολήθηκε γιά το ποιός θα πρέπει να το πληρώσει, ποιός είναι ο πραγματικός ιδιοκτήτης που κερδίζει από αυτά.



Μνήμων