Αν δημοκρατία σημαίνει ότι ο αρχηγός του κόμματος δίδει εντολήν τι θα ψη-φίσουν οι βουλευτές («ναι σε όλα»), ακόμη και συνθήκες υποταγής της πατρί-δος ενίοτε αδιάβαστες, ωσάν αυτοί να μην έχουν βούληση (βουλευτές άνευ βούλησης), υπουργοί να μην γράφουν ότι υπογράφονται, κι’ αν κάποιος εξ αυτών υπακούων εις...
την φωνήν της συνειδήσεώς του και εις την συνταγματι-κήν επιταγήν περί απεριορίστου ελευθερίας γνώμης, ψηφίζων ενσυνειδήτως διαφοροποιηθή, όταν μάλιστα ουδαμού το Σύνταγμα και ουδείς Νόμος προ-βλέπουν κανενός είδους κομματικήν πειθαρχίαν, αυθωρεί διαγράφεται ως προδότης, αποστάτης και λιποτάκτης ο γενναίος, ήτοι η δημοκρατία ασκείται κατά διαταγήν και παρά συνείδησιν, τότε ναι, έχουμε δημοκρατία!
Αν δημοκρατία σημαίνει ότι ο αρχηγός του κόμματος δίδει κάθε φορά που αποφασίζει εκλογές και τους υποψηφίους που θα «ψηφίσουν» οι υπάκουοι, οι επονομαζόμενοι και «βάση», υποχρεώνοντάς τους δι’ αυτού του απατηλού τρόπου να διαλέξουν από τους υπ’ αυτού προηγουμένως διαλεγμένους (δια-λέγει πριν από μας για μας), για να μετατίθενται στο λαό οι ευθύνες στα πλαί-σια των δήθεν «δημοκρατικών κανόνων», τότε ναι, έχουμε δημοκρατία!
Αν δημοκρατία (η απόλυτη απάτη) σημαίνει ότι εμείς ως «εκλογικόν» λεγό-μενον σώμα ή λαός κυρίαρχος, επικυρώνουμε τους καταλόγους των εκ των προτέρων βγαλμένων ευρωβουλευτών (έχουν επιβληθή πριν εκλεγούν), αφού και γι’ αυτούς απεφάσισαν μόνες οι κεφαλές των αρχηγών, χωρίς να ερωτή-σουν καν τον λαόν που καίτοι «κυρίαρχος» αγνοεί τα ονόματά τους, ενίοτε και την ύπαρξή τους (ή τους έχει απαξιώσει εντελώς) η δε τοιαύτη επικύρωση προβάλλεται ως εκλογές τάχα, και τότε ναι, ο πολιτικός εξαναγκασμός είναι δημοκρατία!
Αν αυτός ο «κυρίαρχος λαός» κατά τον υπέρτατον Νόμον (Σύνταγμα), που προβλέπει καθαρά να ερωτάται απ’ ευθείας για τα σοβαρά λεγόμενα θέματα (Ε.Ε., Συνθήκη Μάαστριχτ, ΟΝΕ [ευρώ], μνημόνι, Δ.Ν.Τ., Ευρωσύνταγμα, γλώσσα, θρήσκευμα, ανεύθυνων νομοθετών [ασυλία], ειδική παραγραφή εγκλημάτων υπουργών, κ.τ.λ., κ.τ.λ.), ΔΕΝ ερωτάται ποτέ, μόνο τον έχουν για να του βγάνουν τη γλώσσα περιγελώντας «μας ψήφισ’ ο λαός», τότε ναι, κι αυτό σίγουρα είναι δημοκρατία!
Αν δημοκρατία σημαίνει ότι το νόημα της ηγεσίας δεν είναι συνδεδεμένο με το νόημα της θυσίας και προπαντός το παράδειγμα («ο ηγέτης συγκακουχείται τω λαώ» και «ο ηγέτης εκ του λαού λαμβανόμενος υπέρ του λαού καθίσταται»), αλ-λά με το α-σύδοτον (συν-δίδωμι και α στερητικό), την ειδική παραγραφή, την κρυπτοαμνηστεία και την αδιάντροπη ασυλία (από το ρήμα συλάω ή συλέω ή συλεύω αυτή=διαρπάζω, λαφυραγωγώ, σκυλεύω και με α στερητικόν επίσης= λογαριασμό δεν δίδω), ήτοι μιλούμε για νομοθέτες ανεύθυνους, ίσα ίσα εκεί που θα έπρεπε να ’ναι οι πρώτοι υπεύθυνοι, υποδείγματα πραγματικά, μήτρες και πατρόν, και να νομοθετούν «εν βρόχω τον τράχηλον έχοντες» δηλαδή με τη θηλιά στο σβέρκο, και τα δικά τους εγκλήματα να μην παραγράφονται ΠΟΤΕ,
και τότε ναι, έχουμε δημοκρατία!
Αν δημοκρατία σημαίνει ομαδική ψύχωση ορισμένων να ασκούν εξουσία κατ’ αποκλειστικότητα και ασκώντας την να σωρεύουν προβλήματα δίχως να προάγουν λύσεις, αλλά να αφαιρούν απ’ τους πολίτες ως και την ελπίδα, μόνο και μόνο για να εξουσιάζουν εκβιάζοντας έχοντας αναγάγει την παλιανθρωπιά τους εις επιστήμην, τότε ναι, έχουμε δημοκρατία!
Αν δημοκρατία σημαίνει αποπνικτική μονομέρεια του χρήματος και απολυ-τοποίησή του, και χρόνια τώρα δεν ακούμε άλλο από ποσοστά, αριθμούς και «νούμερα», που πρέπει παντί σθένει να «πιάσουμε» και με τον δια λιμοκτονίας θάνατον ακόμη ολοκλήρου ιστορικού λαού, αλλιώς ξεγραμμένοι λογαριαζόμα-στε, και κάθε άλλο της ζωής και των πραγμάτων μέγεθος ή αξία παραβλέπεται ως παντελώς ανύπαρκτον, το δε «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος» αντικατεστάθη ήδη με το «πάντων ανθρώπων μέτρον χρήμα».
Αν δημοκρατία σημαίνει τοκετός κατόπιν βιασμού από βαρβάρους, οι βιασμοί μετά ληστείας διαδέχονται αλλήλους, γίνονται δηλαδή κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθησιν από δράστες ακόρεστους (αχόρταγους), και ιδιαιτέρως επικίν-δυνους (κι’ εκείνο που θα γεννηθή, αν γεννηθή, διότι είναι σφόδρα πιθανόν οι βιασμοί να οδηγήσουν στον θάνατον της παθούσης, δεν θα είναι ελληνάκι),
αυτά είναι άκρως ελεύθερα, ανθρωπιστικά και προ παντός κινούνται εντός της δημοκρατίας, τότε ναι…
Αν δημοκρατία σημαίνει μια άνευ όρων παράδοση της πατρίδος δια της μεταβολής της σε αποικία, όπου ξένοι επικυρίαρχοι με τη βοήθεια πρόθυμων εγχωρίων Γκαουλάιντερ την λυμαίνονται απομυζώντες κάθε ικμάδα της, συστηματικά προβάλλοντες την παράδοση και καθυπόταξη δια της υπαγωγής της εις ξένον δίκαιον ως σωτηρία, και εν πάση περιπτώσει η παράδοση ίνα καταστή ολοκαύτωμα στο θυσιαστήριο αμφίβολης προοπτικής και βεβαίας καταστροφής προβλέπονται, απεφάσισε δηλαδή περί όλων αυτών ο λαός.
Αν δημοκρατία σημαίνει ότι μία ψήφος (μία, μονάδα, 1, ενός ψηφοφόρου) αποδίδει πενήντα (50) βουλευτάς, το 3% κανένα κι’ έτσι οι ψήφοι είναι ισοδύ-ναμες κατά το Σύνταγμα, ήτοι το πρώτο κόμμα τα παίρνει όλα και η πλειοψηφία στην απέξω, το εκλογικό σύστημα είναι επιτρεπτό κι’ επιβεβλημένο να στήνεται κάθε φορά παραμονές εκλογών, αναλόγως των συμφερόντων των εξουσιαστών, όλες αυτές οι ερήμην του λαού αλχημείες μαζί με τις οξύτητες, τους εκβιασμούς,
τις πολώσεις, τις ακατάσχετες κινδυνολογίες μετά των ενορχηστρωμένων επιθέ-σεων υπό μορφήν εκβιαστικού ορυμαγδού εκ μέρους των μέσων μαζικής λεγο-μένης ενημέρωσης, η λειτουργία των οποίων είναι προϊόν συναλλαγής μετά της εξουσίας, κι’ όλοι αυτοί οι ακαταμάχητοι μηχανισμοί μετά της ανεξέλεγκτης ροής χρήματος δεν υπακούουν σε κανένα κανόνα δικαίου, ηθικής, λογικής ή εμφρό-νου κρίσεως, θεωρούνται νόμιμα και ηθικά και δεν προκαλούν οργή, και τότε… ναι. έχουμε δημοκρατία!
Αν δημοκρατία σημαίνει πως δέκα (10) οικογένειες πλαισιωμένες από μια νομενκλατούρα, ως άλλοτε οι τύραννοι, οι σατράπες και οι φεουδάρχες, στην οποία ουδείς οιωνδήποτε προσόντων δύναται να αντιπαρατεθή νέμονται την εξουσίαν, εις την οποίαν εναλλάσσονται (δύο [2] οικογένειες μάλιστα μπροστά από 70 χρόνια), οι θεσμοί ανύπαρκτοι, το Σύνταγμα χειρότερο κι’ από αστυνο-μική διάταξη, και σε κάθε μισή γενιά αντιστοιχεί κι’ από ένα καινούργιο σύντα-γμα αναθεωρημένο ή τροποποιημένο, που για τις αλλαγές ο λαός δεν ρωτήθη-κε ποτές, και υπέρτατος θεσμός το τραπεζικό σύνταγμα, τότε…
Αν δημοκρατία είναι η κατ’ έτος συγκέντρωση ορισμένων, κατ’ επιλογήν, στο Προεδρικό λεγόμενο Μέγαρο για να τη γιορτάσουν, ως άλλοτε στα ανάκτορα γιόρταζαν τα λεγόμενα «αποβατήρια» ήτοι την επέτειον άφιξης του μοσχανα-θρεμένου μας βασιλιά και της ακολουθίας του μ’ αλόγατα και λουφία, χαϊμαλιά, λάβαρα και ντρουμπέτες που να θαμπώνεστε-αγέλη τότε και τώρα ο λαός-
Αν «συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας» είναι τα πολιτικά κόμματα, φυτώριο αυτών ο συνδικαλισμός των «εμπείρων στελεχών», μηδέποτε δοκιμασθέντων στη κοινωνική βιοπάλη και άνευ δραστηριότητος, πλην της κομματικής αφοσι-ώσεως…
Αν δημοκρατία σημαίνει, όπως το Σύνταγμα επιτάσσει, ότι όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό και υπάρχουν ΥΠΕΡ αυτού και του Έθνους, αλλά εδώ υπάρχουν και ασκούνται ΚΑΤΑ του λαού και του Έθνους, στρέφονται δηλαδή ευθέως μετά μανίας εναντίον του όλες οι εξουσίες (τι κάνει του κερατά μια πρόθεση!)
Αν δημοκρατία σημαίνει, όπως τα τελευταία σαράντα (40) χρόνια τον καλόν αφισσοκολλητήν ή κλακαδόρον (τους ξεχάσαμε; Όχι. Ζουν και βασιλεύουν), και τα μπατήρια κι’ οι ατσίγαροι δίχως δισταγμούς και ηθικές αναστολές βρέθηκαν βουλευτές, (να φοβάσαι το γιό της πλύστρας όταν είναι πάνω στο άρμα* Υβ Μοντάν) υπουργοί και τρανοί αξιωματούχοι παχυλότατα αμειβόμενοι (μπροστά από 30.000€ μηνιαίως κοστίζουν πολλοί από δαύτους στους αγρίως χαρατσω-μένους Έλληνες εν ημέραις κρίσεως) και οδήγησαν πια την πατρίδα εκ του ασφαλούς στην πλήρη παρακμή της…και τους αποζημιώνουμε γι’ αυτό…
Αν δημοκρατία σημαίνει ότι τα δήθεν προγράμματα των κομμάτων ιδίως τα προεκλογικά, τα και «συμβόλαια με το λαό» ονομαζόμενα, συντάσσονται από-κλειστικά για επικοινωνιακούς λεγόμενους λόγους, όπου κυρίαρχα στοιχεία ο αμοραλισμός και η ψευδολογία επί σκοπώ εξαπατήσεως του πόπολου, μετά δε τις εκλογές ο ηγέτης αλλάζει γνώμη και πράττει τα εκ διαμέτρου αντίθετα…
Αν δημοκρατία σημαίνει πως όποιος σήμερα τολμήσει και μιλήσει για ήρωες
του 1821, του 1940, του Κυπριακού αγώνα κ.τ.ο. χρήζεται αυτόμάτως εθνικιστής, φασίστας και εν πάση περιπτώσει μη προοδευτικός χλευαζόμενος, ναι, τότε…
Αν δημοκρατία με επίθετα (νέα, παλιά, βασιλική, βασιλευομένη, προεδρική, προεδρευομένη, σοσιαλιστική, χριστιανική, λαϊκή, αστική, κοινοβουλευτική, άμεση, έμμεση, αντιπροσωπευτική κ.τ.λ.) είναι η κανονική και η άλλη, η άνευ επιθέτων, όπου το πρόσωπο είναι ένα και μοναδικό, που σημαίνει δεν πουλιέ-ται, δεν αγοράζεται, δεν αντιπροσωπεύεται είναι η νόθα και κίβδηλη, κι’ ο Σω-κράτης, ο Επίκουρος, ο Αριστείδης, ο Αριστοτέλης κ.τ.λ. την επιβουλεύονταν και τη γελοιοποιούσαν…
Αν δημοκρατία σημαίνει ότι ο σκουπιδοντενεκές, οι ουρές στα συσσίτια, η ανεργία εκατομμυρίων, οι αυτοκτονίες χιλιάδων, το χαντάκωμα ενός λαού κ.τ.λ, κ.τ.λ. είναι «παράπλευρες απώλειες» ή «συμπτωματικές ζημίες», το μαρτύριο της επί 5ετίαν χρεοκοπίας ή πτώχευσης της πατρίδος «προσαρμογή», η εξαπο-λυθείσα ανθρωποβόρα φορολογία «ανθρωπισμός» και «χειρουργική επέμβαση, η αρπαγή και το τζογάρισμα των χρημάτων ασφαλιστικών ταμείων προοριζόμε-να για τη σύνταξη και το φάρμακο του γέροντος, χωρίς ποτέ οι μέτοχοι να ερω- τηθούν, «επένδυση»και «αξιοποίηση» και προπαντός χωρίς ποτέ κανείς εκ των δραστών να λογοδοτήσει, κι’ άλλα πολλά με την αλλαγή της σημασίας των λέ-ξεων ως η διάλυση της παιδείας…«σχέδιο Αθηνά», «διαθεσιμότητα», «κινητι-κότητα», «μετενέργεια», «δύο πυλώνες» κ.α.,…κι’ η ελληνική γλώσσα λάστιχο για να δικαιολογούν τις πράξεις τους, τότε το πολίτευμα είναι δίχως άλλο δημο-κρατία και μάλιστα «συμμετοχική». Κι’ εσύ κυττάζεις χάσκοντας τους πολιτικούς να κλωτσούν το άδειο κάρακλό της (κρανίο, καύκαλο, κέλυφος).
Αν δημοκρατία σημαίνει πως πρέπει να ξεχάσουμε ότι είμαστε Έλληνες που την εφηύραν και τη δίδαξαν στον κόσμο, δηλαδή να λησμονήσουμε τον πυρήνα της Ελληνικής Ιστορίας μέσα στην Ελευθερία, ανεχόμενοι τους σύγχρονους εφιάλτες να κυκλοφορούν ελεύθεροι στην κατακτημένη χώρα για να τη σώσουν.
Αν…Αν…Αν…συνεχίστε μόνοι σας, το κεφαλάρι των σκέψεων άμπουλας
(μεγάλη και ορμητική ροή νερού) και δεν στερεύει, αν όλ’ αυτά κι’ άλλα ακόμη σημαίνουν δημοκρατία, τότε τούτο το πράμα που βιώνει η πατρίδα που τη γέννησε είναι και λέγεται δημοκρατία!
Σε κάθε άλλη περίπτωση διαβάζοντας το αρράγιστο κείμενο που ακολουθεί, και με ελάχιστα λέει τα καίρια, κινούμενο μέσα σ’ ένα υπέροχα στημένο θεα-τρικό σκηνικό από το συγγραφέα του που υπογράφει «Ένας Έλληνας», αλλά χρέος έχουμε και καθήκον να πούμε το τίμιο όνομά του ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΛΙΡΗΣ, θ’ αναστενάξετε πολλές φορές, βγάζοντας όπως λέει ο ποιητής Φώτης Βαρέλης «την πιο μακρινή βαθειά λέξη της γλώσσας των ανθρώπων. Αχ!» Και πολλές φορές μαζί του θα πείτε: «Αχ…και να ’χαμε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!!»
Πάμε λοιπόν στο κείμενο του Νίκου Καλλίρη με τίτλο:
«Αχ…και να ‘χαμε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»
και «χαρισμένο στους Σωτήρες της πατρίδος μου!!!).
———
Αχ,…και να ‘χαμε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!!
(χαρισμένο στους…Σωτήρες της Πατρίδας μου!!)
Ένας Έλληνας
Ντριννν! Ντριννν, ένας επίμονος χτύπος μεσούσης νυκτός με απόκρυψη!
— Παρακαλώ, ψελλίζω αναμένοντας κάποιο… αγγελτήριο θανάτου!
— Το μόνο που ’ναι όρθιο σε τούτο τον τόπο είναι η δημοκρατία μας, ακούς,
ρε;! ξεφωνίζει με ύφος οργίλο θιγμένος ο νυχτέριος επισκέπτης, ο…στύλος της αντιπροσωπευτικής και…έμμεσης δημοκρατίας μας που την έχουν μεταλλάξει κάποιοι χρυσοδάκτυλοι σε…κλεφτοκρατία!
— Αυτό, φίλε μου, αν θέλουμε το πιστεύουμε, σφυρίζω ψυχρά και μην ξεχνάς
πως˙ ¨όλοι οι απατεώνες κόφτουνται για τη…δημοκρατία! ¨.
Ο φορτικός φίλος να επιμένει για τη δημοκρατία του κι εγώ τον κεντρίζω
σαν σφήκα με τη δική μου Δημοκρατία· που ‘ναι η άλλη, η άμεση· εκείνη του ψωμιού, της δουλειάς, του δίκιου, του χαμόγελου· η…ανθρώπινη!!
— Δεν καταλαβαίνω απ’ αυτά εγώ· πετάει οργισμένος…
— Κι ποιος είσαι ελόγου σου που με πήρες στην άγρια τη νύχτα για να μου εκθειάσεις τη “δημοκρατία” της λοβιτούρας και της διαφθοράς με χαράτσι, ξεπούλημα της χώρας, λειψερή δουλειά, ξεπνοϊσμένο μισθό, κολοβωμένα επιδόματα, ακρωτηριασμένη σύνταξη…κι όλο φόρους και πάλι φόρους;!
— Άκου, ρε φίλε, είμαι βουλευτής της…συγκυβέρνησης σέρνεται η φωνή του
από στην άλλη άκρη του σύρματος…
— Ααα, πολύ ωραία· κάνω εγώ νυσταλέος αλλά και…μελιστάλακτος!
— Τι να κάνει, ρε, με την ανταγωνιστικότητα η κυβέρνηση; ρωτάει πνέοντας μένεα με τα γραφόμενά μου περί βρόχου και νομοθέτη προχθές, μα, έλα
που εγώ· «ου με πείσεις καν με πείσεις» για δαύτηνε τη δήμιο-κρατία του!
— Να αβγατίσει τα μεροκάματα, τους μισθούς, τις συντάξεις, να ζεστάνει
τους μαθητές, να τους δώσει τα βιβλία και κυρίως ν’ αβγατίσει εκείνα τα κουτσουρεμένα επιδόματα για να… κι αν δεν μπορεί· στον αγύριστο!!
Να κλείσουμε τη Βολή και τα… κοινά, για να σωθεί η Πατρίδα!!
—Το Ναό της Δημοκρατίας μας, ρε;!-
—Η Δημοκρατία κατοικεί στο μυαλό, στην καρδιά κι όχι στη…βολή σου!
— Τι λες, ρε! με δουλεύεις; κόβει τη ροή της οργής μου…
— Μήπως έχεις ακουστά τι φρονούσαν παλιά οι αρχαίοι προγονοί μας για την άμεση φορολογία;!
— Τι;! Δεν είχα τον καιρό! Εμείς προχωράμε! Πάμε μπροστά! Ε,… όχι και να
ασχολιέμαι 21° αιώνα με τους αρχαίους! χα,χα,χααα, καγχάζει…
— Όσο και να τρέξει ο κόσμος σου, βολευτή μου, θενά τον περιμένει η Σοφία
τους που ‘ναι πολύ πιο μπροστά από το δικό σου το βηματισμό!
— Όχι αρχαιοπληξίες, ρε! Ξεκόλλα από τα…πτώματα, στριγγιάζει…
— Το καλό που σου θέλω· μην τους ακουμπήσεις, κύριε βολευτή, θα καείς!
—Σιγά με τους αρχαίους σου, παλεύει να γλυκάνει την οργή μου ο…νεοέλλην-
¨Σωτήρας¨· άγευστος πάσης παιδείας και…ελληνικότητας!
— Πίστευαν ότι η φορολογία του σώματος, του κτήματος αλλά και της εργασίας του ελευθέρου ανδρός σημαίνει στέρηση της ελευθερίας του!
Φόρο κατέβαλλαν οι μέτοικοι το ξενικό ή μετοίκιο και οι απελεύθεροι δούλοι
το τριώβολο… Δεν επέβαλλαν άμεσους φόρους παρά μόνο την “εισφορά”, ένα φόρο του πλούτου των κατεχόντων˙΄΄ κι όχι σαν˙˙˙ με μίζες, χορηγίες, ΜΚΟ…
Άθελα του ο…φίλος μου με γυρίζει χρόνια και καιρούς πίσω, τότε στη μαύρη κατοχή· καληώρα(!), και βλέπω εδεκεί μπροστά μου τον πατέρα και τη μάνα να
μην απλώνουν χέρι στο μισοάδειο σκουτέλι πριν φάμε εμείς τα παιδιά!
Τώρα πια οι βολευτές μας· δίνουν οι…ίδιοι στον εαυτό τους όχι…τους 5 ή 9 οβολούς μα τη «βουλευτική αποζημίωση» όπως λένε, για το μεγάλο κακό που κάνουνε στην Πατρίδα· αντί να πάνε για…εσχάτη προδοσία!!
— Εμείς, ρε, που σώζουμε την Πατρίδα;!
— Ο άπορος πολίτης έπαιρνε τον οβολό μονάχα όταν συμμετείχε στην εκκλησία του Δήμου, αλλά μόλις ο ένας οβολός που χορηγούσε η Πόλη έγιναν τρεις από το δημαγωγό Κλέωνα, μα η γενίκευση του μέτρου έφερε την καριέρα με το δόλιο πλουτισμό και τότε πια η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ· τελείωσε!
— Τι λες, ρε;! Και σήμερα δημοκρατία δεν έχουμε;!
— Να διαβάσεις τον Κοινωνικό Δαρβινισμό, όπου εκεί θενά γνωρίσεις τα χαρι-σματικά γονίδια της γενετικά υπερέχουσας ράτσας σου, όπως προστάζει η και φυσική επιλογή με τον κάθε άνεργο και τον κάθε φτωχό στα άσυλα εργασίας ή στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ενός Δ’ Ράιχ, για την επιβίωση μοναχά εκείνης της ισχυρότερης…φυλής!
—Εγώ· που παλεύω για να στεριώσω στον τόπο μας τη Δημοκρατία;!
—Κι ελόγου σου τι κάνεις για τη…Δημοκρατία;! ψελλίζω στο φίλο.
—Ασχολιέμαι με τα κοινά!
—Όχι αυτό, μωρέ! Εννοώ τι δουλειά κάνεις!
—Με τα κοινά δε σου είπα!
—Μωρέ, από ποια δουλειά ζεις, σε ρωτάω, άνθρωπε μου!
—Από…τα κοινά!
—Είσαι από τους φτωχούς π’ “ασχολιένται” με τα κοινά;!
—Ε, όχι, βέβαια! Είμαι εισοδηματίας!
—Τότε τα χρήματα, ένα ολόγιομο τσουβάλι, που παίρνεις λοιπόν από τα…κοινά· δε νομίζω να τα ‘χεις κι ανάγκη! Δεν είσαι δα˙ και…στερημένος!
—Ε, όχι βέβαια! Τον έχω τον τρόπο μου! Μα, γιατί ρωτάς;
—Να, μωρέ, λέω· ένας π’ ασχολιέται με τα κοινά, γιατί να…πληρώνεται, αν δεν είναι τόσο φτωχός, όπως κι ελόγου σου που…
—Θα καταστραφεί η Χώρα, ρε, χωρίς εμάς…
—Θα βρεθούνε τρεις τίμιοι να τηνε σώσουνε αν εσείς πάτε στον αγύριστο!
—Δεν μου τα λες καλά, που θα φύγω μετά από τόσο…τρέξιμο!!
—…να μην παίρνετε πεντάρα τσακιστή, αν δε σας λείπει κι ούτε να πλουτίζετε
με αφορολόγητα κι αρπαχτές˙ καταληστεύοντας έναν ολάκερο λαό!!
—Ααα… σαν να παραπήρες αέρα!
—Μόνο εκείνοι που…πένονται να παίρνουν ένα…βοήθημα κι όποιος ζημιώνει την Πατρίδα να ‘χει γενική δήμευση και…ταμείο ανεργίας!!
—Αμ, αν ήταν έτσι, γιατί να γίνω βουλευτής;!
—Για το καλό της…Πατρίδας, όπως ο κάθε φορολογούμενος πολίτης!!
—Δε θα ‘σαι καλά! Κι επειδή τον έχω τον τρόπο μου…
— Επειδή ο δημόσιος μισθός του βουλευτή στους προγόνους μας-αν είμαστε
οι απόγονοι τους· καταπώς κομπάζουμε-λειτουργούσε σαν ένα εργαλείο που συμπληρώνει το εισόδημά του, αν ήτανε λειψό για να ζει αξιοπρεπώς, και να
μην αποκλείεται απ’ τη λειτουργία της βουλής ένας Ελεύθερος Πολίτης και να
μη χάνει κι η Πόλη τη δημοκρατική του άποψη, ενώ αν είχε· όχι μόνο δεν…
αλλά κι έδινε μέρος του πλούτου κι όχι όπως, καληώρα…
—Τι θέλεις να πεις, ρε;!
—Ναι, ναι· θεναπώ εκείνο ακριβώς που καταλαβαίνεις!
—Δεν καταλαβαίνω τίποτα! Να μου πεις εσύ να καταλάβω…
—Ο βουλευτής έπαιρνε πέντε οβολούς για κάθε βασική συνεδρίαση κι εννιά για κάθε ειδική και αν φυσικά συμμετείχε· αν όμως έλειπε…
—Σιγά, που θενά πάγαινα σε τόσες συγκεντρώσεις κι επιτροπές κάθε μέρα για να πάρω κάτι… κοκολόγια για θαρρείς μου φτάνουν εκείνα που παίρνω;! Τι θέ-λεις δηλαδή˙ να ντύνομαι σαν γύφτος;! ε, τι λες;!
Προχθές πήγα σε δυο γάμους και δυο κηδείες! Μου φτάνουν θαρρείς εκείνα τα…πολλά που παίρνω;! Να μη βάνω μερικά και στην τράπεζα ή να μη στείλω κάτι κι όξω;! Εμ, τι;! Ίσα κι όμοια! Βουλευτής είμαι! Άμα πια!
Ε,… όχι να κάνω και το σκα… μου παξιμάδι! Με τα 2.000 ευρώ· δε γίνομαι βουλευτής!!!
Ξεφυσώντας μες στη νύχτα ο αφελής που θεωρούσα τα κοινά ως την υπέρτατη προσφορά του κάθε λεύτερου πολίτη στο κοινωνικό σύνολο· δεν μπορώ να βρω ηρεμία! Τι κρίμα! Κι είχα την εντύπωση πως όλοι εκείνοι π’ “ασχολιένται” με τα κοινά όχι μόνο δεν αμείβονται, αλλά καταβάλλουν κι από πάνω τη…συνδρομή τους!!
Ρε, για κοίτα που και τα κοινά στις μέρες μας φκειάχνουν αξιοζήλευτες καριέρες για…ευπατρίδες, κι ‘ναι τόσοι πολλοί εκείνοι που τρέχουν για ν’ ασχοληθούν με τα κοινά, ώστε να βουλιάζουν τα ταμεία της Πατρίδας από την…προθυμότατη συμμετοχή τους· μονολογώ εγώ ο αδαής!
—Κι από τα κοινά· πληρώνεσαι;! συνεχίζω ν’ απορώ ελόγου μου…
—Εμ,.,.ο τζάμπας πέθανε προ πολλού! Άκου να μην πληρώνομαι!
Κι εγώ διασκεδάζω με τ’ ανέκδοτα του αυτόκλητου Σωτήρα της Πατρίδας λέγο-ντας σ’ ελόγου μου για το πόσο τυχερός λαός είμαστε με κείνους τους “Σωτήρες” παρόλο που ‘μαστε απέναντι τους όλοι μας τόσο…αχάριστοι!
…Εθνάρχες έχουμε, ψελλίζω μέσα μου, να ‘χαμε κι ένα έθνος οι έρμοι, κάνω και σκάω στα γέλια με δαύτονε τον εκκολαπτόμενο…εθνοσωτήρα!
—Κι όταν λες κοινά τι στο καλό είναι κείνο που εννοείς;! ταρακουνάω το νυχτε-ρινό μου επισκέπτη.
Αυτός λάβρος μ’ ενημερώνει ότι ξεκίνησε από δημοτικός σύμβουλος και πρόεδρος σε κάποιο…φορείο, μετά δήμαρχος, σύμβουλος των πολιτικών, αντί και περί…φερόμενος και σήμερα ένας…τακτοποιημένος βολευτής!
—Εύγε, κύριε βολευτή! Κάνεις πανάξιο λειτούργημα! Και δε μου λες περί τίνος βουλεύεσαι τέλος πάντων· και πληρώνεσαι αδρά;! τονε ξαφνιάζω…
—…για τη δουλειά που κάνω, ξεφωνίζει! Και πάλι να σου πω και λίγα παίρνω για ν’ ασχολιέμαι με τα προβλήματα του λαού και του έθνους!
—Θενά ‘χεις θαρρώ μεγάλη προσφορά στην Πατρίδα για να παίρνεις όσο δέκα και πιότεροι κακοπληρωμένοι δάσκαλοι! Και πόσα αποφάσισες να δίνεις στον εαυτό σου για δαύτηνε τη σπουδαία προσφορά σου;!
— Με βρίζεις, ρε;!
—Όχι, σκέφτομαι την ανταγωνιστικότητα της…πολιτικής αλητείας!!
—…πρέπει να μειώσουμε το μισθολογικό κόστος, λέει βαθυστόχαστα!
—Μήπως ξέρεις ότι οι χώρες που παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη αύξηση εργα-
σιακού κόστους είναι κείνες που ‘χουν και τη μεγαλύτερη αύξηση στο μερίδιο
της αγοράς, στο εμπόριο, λόγω των υψηλότερων αποδοχών;!
—Ξέρεις πολλές τέτοιες χώρες; ξιφουλκεί ο κύριος βολευτής.
—Ναι! Είναι κείνες που ‘χουν μισθούς, συντάξεις, επιδόματα και μεροκάματα υψηλά, όπως· Ελβετία, Σουηδία, Λουξεμβούργο, Δανία, Φιλανδία…σύμφωνα
με την έρευνα του Κάλντορ κι άλλων, ενώ εσείς μας λέτε μόνο ψέματα!
—Όχι και να βρίζεις!
—Σε ποια χώρα πρόκοψε η οικονομία κι έγινε πιο ανταγωνιστική, σαν πάτησαν το πόδι τους τραπεζίτες, τεχνοκράτες, Γκαουλάιτερ, ΔΝΤ και η φράου Μένγκελε, καληώρα, με τις μειώσεις του μισθολογικού κόστους;!
…κι ελόγου σου, κύριε βολευτή,-παίρνω την οργή μου παραμάσχαλα και ξεσπαθώνω το θυμό μου- ψήφισες κι εσύ το μνημόνιο για δεν επρόκανες να το μελετήσεις σαν τους περσότερους “Σωτήρες” αν όχι όλους που όχι μόνο δεν το μελετήσουν, αλλ’ ούτε καν να το φυλλομετρήσουν πρόκαναν πριν καταδικάσουν ολάκερο το λαό σ’ εξαθλίωση, λιμό κι αυτοκτονίες;!
—Όχι δεν το διάβασα! Είχα…άλλα! Να γυρίσω την περιφέρεια μου, να δεχτώ τους ψηφοφόρους μου! Κάναμε κι εμείς βέβαια τα λάθη μας… όμως να ξέρεις
ότι ακόμη κι αν δεν είχαμε τα μνημόνια θα έπρεπε να τα επινοήσουμε! Άλλοι πτωχεύσανε τη χώρα κι εμείς μ’ αυτά τη σώσαμε!
—Συμμετέχεις στην εθνική προδοσία και πληρώνεσαι αντί να…σου πάρουν στεγνά το κεφάλι για εσχάτη προδοσία;! κάνω καγχάζοντας…
—Ε, ναι, δε λέω, προσπαθεί να γελάσει, γίνανε κάτι μικρολάθη…
—Λάθη από την Τρόικα, λάθη από το ΔΝΤ, λάθη κι από σας τους…υπερλίαν “Σωτήρες” στην πλοήγηση της Πατρίδας· λάθη που εγώ ο…καχύποπτος που
τα χρεώνουμαι· τα λέω…υπολογισμό κι εσχάτη προδοσία” αλλά…
Και ποιος θα πληρώσει ή ποιος θα τιμωρηθεί, βολευτή μου, που τόσο πολύ
σ’ ενοχλεί ο βρόχος μου, όταν φέρατε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού;!
—Τι με νοιάζει τι λέει ο κάθε Κάλντορ; ορίστε μας, επανέρχεται σας ταύρος μαινόμενος. Εμείς κάνουμε τη δουλειά που μας ανέθεσε ίδιος ο λαός που μας ψήφισε και μας εμπιστεύτηκε τη σωτηρία της πατρίδας!
—Ο λαός που· έτσι και σας πετύχει, σας λούζει με τ’ αχουγιάγματα και τα γιαούρτια· που φυσικά ελπίζω να μην ξεθυμάνει ο θυμός του ως εκεί…
—Θα τα βρούμε!
—Εσείς ναι, πάντα τα καλοβρίσκετε· ο λαός όμως;! Αλλά μη μου σκιάζεσαι, ποντίζουμε, κραυγάζω ξαναμμένος, τα παράσιτα στον ωκεανό του θυμού μας
και μας φτάνουν μόνο τρεις ΕΛΛΗΝΕΣ να σώσουν την Πατρίδα από δαύτηνε
την πολιτική αλητεία των…Σωτήρων μας· μόνο τρεις σωστοί ΕΛΛΗΝΕΣ…
—Και πώς, ρε;! ωρύεται σαν να του πήρα την μπουκιά από το στόμα κι εγώ
να σκοτώνομαι να χωρέσω στο νου μου πώς με τόσα κλέφτικα, εκλογικές… χορηγίες και μίζες οι κατέχοντες π’ “ασχολιένται” με τα κοινά μειώνοντας το μισθολογικό κόστος του ιδρώτα μας…
—Να παίρνεις, κι ελόγου σου φίλε βολευτή κι εσύ σοφοσύμβουλε-νομοθέτη… στριγγιάζει η φωνή μου, αν είσαι άπορος τον κατώτατο μισθό…αν όμως κακονομοθετείτε, καταπώς κάνετε χρόνια και χρόνια, γιατί ο βρόχος στον τράχηλό σου˙ να μη δημιουργεί Δίκαιο για τα θέσφατα με τις άδικες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου -που μας πάνε στον γκρεμό-σαν καληώρα… να
μην κλοτσάει ο έρμος ο λαός το…σκαμνί απ’ τα πόδια σας;!
…ρε. πού ακούστηκε παραγραφή κι ασυλία για…αμαρτωλούς, κλέφτες και κλεφτόπουλα;! Ε;! Είναι δίκιο, κύριε βολευτή, να σε πληρώνουμε για να μας… καταστρέφεις για χάθηκε για σας… δήμευση κι οστρακισμός;!
Παχυλή αμοιβή για το “μιλημένο λάθος”, εσκεμμένο έγκλημα θα το πω εγώ, ο πολίτης θύμα, κάτι που…δεν προβλέπει ο υπόνομος που οι ίδιοι σκαρώσατε,
για να μην υπάρχει τιμωρία σε… εκλεγμένους απατεώνες!
Ναι, ναι, κλέφτες και κλεφτόπουλα, ας υπήρχε και για σας η…φυλακή, η δήμευση μέχρι τρίτης γενιάς, για να διακονεύετε στο δρόμο κι ελόγου μου ο
εξαθλιωμένος από σας πολίτης να σας ελεώ με το…πενηνταράκι μου!
…και βέβαια, σοφοσύμβουλε, βολευτή παντός καιρού, να παίρνεις και ελόγου σου τον κατώτατο μισθό, αν βέβαια έχεις την…ανάγκη του αλλά και να χρεώ-νεσαι τα…λάθη σου, και «ου μη εξέλθης εκείθεν…έως αν αποδώς τον έσχατον κοδράντην» (Ματθ. 5,25) κι όχι πάντα νόμος σας η ασυλία με την παραγραφή· και τα κλέφτικα σας στους…πολίτες!
—Τι λες, ρε; εγώ ίσα μ’ ένα…δασκαλάκο;! Ρε, άντε πάγαινε…
—Αν είσαι ήρωας τότε δάσκαλος γίνου· κραυγάζει κι ο γερο-Παλαμάς απ’ το μυχό του χρόνου, κι αν σε κρίνει άξιο η ίδια η Πατρίδα…«ευ έχει» ειδαλλιώς· συσσίτιο και παγκάκι απ’ το κράτος πρόνοιας που ‘φκειασες!
—Όχι! Όχι, δεν το δέχομαι! Τζάμπα γίνηκα βουλευτής;!
—Η Πατρίδα δε ρωτάει, “άχθος αρούρης”, καταπώς κραυγάζει από τα παλιά ο γερο-Όμηρος, μα απαιτεί!! Μήπως σε βιάσαμε να μας…σώσεις;!
—Για τη σωτηρία της χώρας, αλλά πού να καταλάβεις το έργο μου…
—Για να καταλάβω, αξιότιμε κύριε βολευτή, τη σωτηρία της Πατρίδας από σας και τα έργα σας· πρέπει πρώτα να σκοτώσω την Ελλάδα που κρύβω βαθιά στη συνείδηση μου και τη λογική κι απέ…
—Για μας προέχει η σωτηρία της χώρας!
—Και πληρώνω εγώ τη δική σου βολή με παραγραφή κι ασυλία;!
—Δε θα επιτρέψουμε να μας βρίζει ο καθένας…
—Τα παλιά ασυλία είχαν οι ναοί κι οι βωμοί…
—Τι θέλεις να πεις πάλι με φτούνο…
—Να, μωρέ να κάμετε κάνα δυο βωμούς της… Αγίας προδοσίας εδεκεί στη βολή και κάθε που σας κράζει ο προδομένος λαός ν’ αγγιάζετε…
—Εμένα μη μου πουλάς εξυπνάδες…
—Για πες μου, ρε, βάρος της Γης, μήπως έτυχε ν’ ακούσεις ποτέ για κάποιον Έλληνα…Ιωάννη Καποδίστρια;!
—Αα, λες για κείνον που σκότωσαν στο Ναύπλιο, ξαφνιάζεται ο φίλος με την αγριάδα μου και σιγάζει την οργή του…
…και θυμάμαι με συγκίνηση το μέγιστο πολιτικό της νεότερης Ελλάδας που αρνήθηκε να πάρει μισθό για την ενασχόληση του με τα κοινά!
Κι ήταν τότε πάλι σε τραγικές στιγμές η Πατρίδα, λευτερωμένη από τη σκλαβιά και πάλευε να σταθεί όρθια κι ο Άξιος της Πατρίδας φώναξε:
Αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα…προσφέροντας ολάκερη την περιουσία του για την ανάσταση της έρημης Πατρίδας κι όχι σαν εσάς τους…οχτρέλληνες, ένα τσουβάλι μηδενικά, με λοφίο την κόκκινη ασπίδα της Μπιλντ, του ΔΝΤ, των στοών, της Τρόικας και του Δ’ Ράιχ με Φύρερ δαύτη
τη νεόγρια Μένγκελε, αυτόν το Χίτλερ με μου,… θου, θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου, ίνα μη.,.είπω!
—Τι λες, ρε! Πας καλά, που θα χαλάσω εγώ την πιάτσα!
—Τα χρήματα που παίρνεις…
—Μου τα δίνει ο νόμος
—Κείνον που σκαρώσατε χωρίς να ‘χετε… εν βρόχω τον τράχηλον…
—Δεν ακούω τι λες εσύ! Για μένα είναι νόμος!
—Νόμος που σε κάνει παλιάνθρωπο, βολευτή μου, είναι…υπό-νομος!
—Όχι, που θα μου πεις εσύ· «εν βρόχω τον τράχηλον…», αντί να πεις” καλά που βρεθήκαμε κι εμείς οι Σωτήρες μετά την πτώχευση της απ’ τους άλλους και φέραμε κι άλλα δυο μνημόνια και να τώρα έχουμε ανάκαμψη με το πρωτογενές πλεόνασμα…
—Πλεόνασμα οι χιλιάδες αυτοκτονίες νεόπτωχων πολιτών με το αίμα των οποίων βάφετε κάθε μέρα τα…πλυμένα χέρια σας για η καταλήστευση του λεπτού της χήρας και του ορφανού απ’ τα διεφθαρμένα σας παντός καιρού κλεφτόπουλα χωρίς τιμωρία για το «πλουτείν…δολίως!»…
—Τι ‘ναι τούτα που λες, ρε;! Να ανακαλέσεις πάραυτα ειδαλλιώς…
—Δώσε μου πίσω τους νεκρούς, το γέλιο, το ψωμί, το τραγούδι του παιδιού…
Κι όμως δεν είναι τόσο η προδοσία σας-γνωστή από αιώνες-αλλ’ αυτό που
με πληγώνει πιότερο είναι η ευτέλεια σας να…σώσετε το άχαρο κουφάρι σας σερνάμενοι στα έσχατα όρια της γελοιότητας με τον μηδενικό…πατριωτισμό
σας και την αποκλίνουσα εθνική συμπεριφορά από κάθε ομαλή συνθήκη της σωστής κοινωνικής οργάνωσης, και κυρίως η κραυγαλέα άρνηση της μαύρης ταυτότητάς σας που τόσο γελοία κάθε λίγο και λιγάκι την… ταφίζετε· παρόλο που…«καμιά έννοια δεν είναι δυνατό να νοείται αντίθετη προς τον εαυτό της
ούτε και προς το σύνολο των γνωρισμάτων της…», εσείς αρνούμενοι τον ίδιο
τον εαυτό σας γινόσαστε αξιοζήλευτα πρότυπα της γελοιότητας!!
Με το μυαλό νυσταγμένο σκέφτομαι να κλείσω την κουβέντα παλεύοντας
να γλιτώσω απ’ τη ακατάσχετη φλυαρία ενός πανίβλακα που με κυβερνάει
και θυμάμαι συγκλονισμένος το αμίμητο χαλεπόν του σοφού Δημόκριτου με
τις αλήθειες όλων των «αφορεσμένων» σοφών μας που κραυγάζουν στα βουλωμένα αφτιά μας που ‘χουν τόση πέραση στις μέρες μας· αλλά…
Και να σου κάθε τόσο απ’ τη μια εκείνο το…χαλεπόν άρχεσθαι υπό χείρονος του Δημόκριτου, που παναπεί στην ελληνική τη γλώσσα που εμείς ανόητα αν
όχι για άλλοθι(!!) φυγαδέψαμε, μην αποδεχόμενοι τις τέτοιες αλήθειες˙ ότι ’ναι δυσβάστακτο φορτίο να σε κυβερνάει ο χειρότερος σου κι απ’ την άλλη ο Βίας
ο Πριηνεύς μ’ εκείνο το…«Δει δε τον αγαθόν άνδρα, παυόμενον της Αρχής, μη πλουσιότερον, αλλά μάλλον ενδοξότερον γεγονέναι», που παναπεί· πως ένας
σωστός πολιτικός (κι όχι ο άπατρις κι ο προδότης), όταν αποσυρθεί από την εξουσία δεν πρέπει να ’χει γίνει πλουσιότερος -όπως οι…θλιβεροί ταγοί μας-
(σήμερον ημέρα) αλλά περισσότερο…δοξασμένος κι όχι όπως καληώρα…
Αχ, πού ‘σαι, καημένη αρχαία ελληνική σκέψη να μας λυπηθείς για το περίσ-σιο χάλι μας και να φεγγίσουν κάποτε τον πληγιασμένο μας τόπο η Σοφία της Θεάς Αθηνάς κι η απολλώνια αρμονία του Φοίβου…
—Τι μου λες, ρε! ωρύεται και μου κλείνει το τηλέφωνο κατάμουτρα!
Απ’ τα γέλια μου φεύγει κι η νύστα κι ο ύπνος και γελάω ανεκράτηγα με τους ηγήτορες-πραματευτάδες, μεσάζοντες, τραπεζίτες, Γκαουλάιτερ… ανάμεσα σε Τρόικα, ΔΝΤ και Μένγκελε για τα λάθη του κάνανε σώζοντας…πάλι και πάλι
την έρμη την… Πατρίδα μου!
Ξάφνου μαχαίρι το γέλιο! Ένας τεράστιος θυμός πνίγει την ανάσα μου με δαύτα τα γελοία… ανθρωποειδή· που…κατόρθωσαν να γενούν ραδιούργοι, δολοπλόκοι, οσφυοκάμπτες…που πάντα καταφέρνουν κι αναρριχώνται σε βίλλες αντί…εν βρόχω, ενώ εμείς οι αποκατινοί μόλις σ’ ένα κοτέτσι κι εκείνο με…κεφαλικό φόρο απ’ την Υψηλή Πύλη και το σουλτανάτο του ραγιαδισμού!
Και τώρα μέσα στη δίνη των καιρών πασχίζουν παντού και πάντα για το καλό της Πατρίδας διατηρώντας απαράδεκτα τους υψηλούς μισθούς, τ’ αφορολόγητα, τα ειδικά ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά, την ασυλία, τις αρπαχτές τους, για τ’ αντάξιο τους κηφηναρειό μονίμως ά-εργο στην αναμονή ωσότου χρισθούν από τον μπαμπά και το θειούλη και δαύτοι ως…ΑΡΙΣΤΙΝΔΗΝ και…ΠΛΟΥΤΙΝΔΗΝ· σοφοσύμβουλοι και δήμαρχοι, περιφερειάρχες, βολευτές που άξια θα τους δια-δεχθούν… στη σωτηρία της Πατρίδας με παραγραφές κι ασυλίες- για το καλό του… τόπου!! …κι άκου να δεις τι σκαρφίστηκαν-οι πρυτάνεις της λοβιτούρας- για να σώσουν λέει την Πατρίδα· πρέπει πρώτα να ρίξουν το λαό στον γκρεμό και μια και δυο κι επτά φορές… κι εμείς τσακισμένοι από τα ρίχτερ της ηλιθιό-τητας γελάμε και χειροκροτούμε τ’ ανίερα έργα τους… Εύγε μας!
Έναν Αριστείδη, ρε παιδιά, ακώ στεντόρειες φωνές γύρω! Ένα Δίκαιο μόνο
για την ΠΑΤΡΙΔΑ! Ένας Δίκαιος˙ αρκεί ως τιμωρός για τους παντός καιρού αξιοθρήνητους εθνοπροδότες και μάλιστα…αναδρομικά και για τα 184 χρόνια
-εξαιρώντας το Έλληνα Καποδίστρια και στερνότερα τον Χαρίλαο Τρικούπη-αφού όσο κι αν ψάχνει ο νους δε βρίσκει τρίτο και τέταρτο…
Και, γιατί όχι επιτέλους και προγραφές για τους “Σωτήρες” που συρρικνώνουν
για αιώνες την έρημη Πατρίδα μας γκρεμίζοντας την αισίως στη… χιλιετηρίδα τραπεζιτών, τεχνοκρατών, τοκογλύφων και Γκαουλάιτερ· σ’ ένα κλίμα στυγνής κοινωνικής αδικίας που βάνουνε κορφιά της ζωής αντί για την υπέρτατη αξία ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ένα σβώλο χρυσάφι διαγράφοντας αρχές, αξίες κι αρετές που κατακτήσανε στο διάβα των αιώνων σοφοί κι ανθρωπιστές, οι μάρτυρες μιας αιματοβαμμένη πορεία της ανθρωπότητας κραυγάζοντας:
…οι καρποί ανήκουν σε όλους η Γη σε κανένα!!
Κι όμως οι ανθρωπιστές δολοφονούνται από διεστραμμένους ηγήτορες του υπόκοσμου που ουρλιάζουν λυσσασμένα: “Homo homini lupus est…”, που παναπεί· ο άνθρωπος για τον άνθρωπο· λύκος, κι εμείς οι ανέγνοιαγοι καγχά-ζοντας βλακωδώς, περνάμε αδιάφοροι την πύλη της κολάσεως αφήνοντας για πάντα ανέγνοιαγοι πίσω μας την κάθε ελπίδα για Δίκιο, Ειρήνη, Ελευθερία, Πατρίδα κι Ανθρωπότητα… Όμως οι λύκοι με δορά προβάτου υψώνοντας στα λερωμένα τους χέρια χοντρά μολύβια υπογράφουν νόμους και μνημόνια που φυσικά και δεν… πρόκαναν να διαβάσουν, μα, δικαιώνουν τα “λάθη” τους με…λάθη!!
Οι… πράξεις νομοθετικού περιεχομένου αντικαθιστούν τη Δημοκρατία ισχυρι-ζόμενοι, χωρίς αιδώ μάλιστα, πως για την καταστροφή της χώρας φταίνε μόνο·’ ο μισθός σου, η σύνταξη μου, και το επίδομα της ορφάνιας, το βιβλίο κι η θέρ-μανση του μαθητή, το φαΐ του εργάτη, το φάρμακο του παππού, το τσουκάλι
της μάνας! Ώστε λοιπόν˙ για «εν βρόχω τον τράχηλον έχων {δει!!} νομοθετείν», “Ελληνάρες” μου, για η Πατρίδα μας τελειώνει!
Ε, όχι και να φταίνε οι άμοιροι εξοπλισμοί με τα γερτά υποβρύχια, μίζες και χρηματιστήρια, κλέφτικα, παραγραφή κι ασυλία ούτε κι η διεστραμμένη χλιδή των “Σωτήρων”, η πολιτική αλητεία που περνάει ξανά και ξανά τη θηλιά στο λαιμό των λαών κι όχι στο…δικό της- “ως όφειλε!” Ε, όχι δα…
Του κάκου οι κραυγές τόσων ανθρωπιστών που προειδοποιούν: «αν οι λίγοι πλούσιοι δε δώσουν ψωμί να φάνε οι πολλοί φτωχοί, τότε θα περάσουν άσχη-μες μέρες οι λίγοι πλούσιοι!» Κι εμείς τηρώντας εκείνο το· Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι… χαζογελάμε του καλού καιρού!!
Γυμνωθήκαμε, τελείως αλίμονο, από την ελπίδα, το χαμόγελο, μα, κυρίως κι από την εμπιστοσύνη στον τον εαυτό μας κι αλίμονο αν δε στήσουμε το αφτί
μας ν’ αφουγκραστούμε το Δίκιο, την Ελευθερία, την Αλήθεια, την Ειρήνη, την Αγάπη, τη Μη-βία,…Όμως με πρώτη και καλύτερη πάντοτε την υπέρτατη Αξία Άνθρωπος· και ποτέ να μη λησμονεί κανείς ότι όλες οι αξίες αρχίζουν από το ψωμί, που τόσο απάνθρωπα μας το αρπάζουν το εκλεγμένοι αρχοντολόι του κόσμου από τη…θεοπρόβλητη Μπίλντερμπεργκ;!
Ποιος θα μας πει επιτέλους τι ‘ναι Πατρίδα και τι πατριώτες, για να μάθουμε επιτέλους κι εμείς οι αφελέστατοι αν είμαστε… Έλληνες!
Στη θέση των “Σωτήρων” μας θα προτιμούσα να ήμουν όχι μονάχα βλαξ και
απ’ αυτούς ακόμη βλακίστερος, κι ακόμη πιο πάνω· βλακίστατος!
Ναι, ναι, χίλιες φορές βλακίστατος· πέρι ένας προδότης εσχάτης προδοσίας σαν και δαύτους τους οχτρούς της Πατριδας μου!! Είθε να μπόρηγα, Θεέ μου,
να βγάνω από το στόμα του προδότη, την Ιερή λέξη Πατρίδα!!
Ας επιλέξουν το λοιπόν γρήγορα οι…ευεργέτες της Πατρίδας πού θέλουν να τους ταξιθετήσει ο λαός μας κι ας μας πούνε αν προτιμάνε στην πινακοθήκη
των ηλιθίων ή στο στιλβωμένο κάδρο του παντός καιρού…Εφιάλτη!
Μας πάνε για την τελική λύση των λαών στα κρεματόρια της απόλυτης ένδειας με την υποταγή στην παγκοσμιοποίηση με τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο που απεργάζονται λησμονώντας πως· …αν ο γ’ παγκόσμιος γίνει με τα σύγχρονα όπλα, ο δ’ θα γίνει με πέτρες και βέλη! και… δε θα υπάρχουν πια χέρια για να χειροκροτήσουν το… νικητή!
Και βέβαια τα χρήματα είναι απαραίτητα όπως λέει ο Δημοσθένης: «δει δη χρημάτων… και άνευ αυτών ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων» που παναπεί·
τα χρήματα είναι το εργαλείο για να γίνουν τα δέοντα, και δέοντα για όλους
εμάς τους…αποκατινούς είναι· ψωμί, δουλειά, σκολειά κι όχι τα… οπλικά συστήματα που απειλούν να εξαφανίσουν τη Γη μας χιλιάδες φορές…
Όμως όσο οι λαοί κοιμούνται ή χάνουν το δρόμο τους, οι αφεντάδες μας θα κάνουν ελεύθεροι το παράνομο έργο τους! Ας αφουγκραστούμε έστω για μια φορά στη ζωή μας την κραυγή του Θοδωρή Κολοκοτρώνη που μας ξεκουφαίνει:
«Είσαστε Έλληνες, μωρέ:! Τι προσκυνάτε;!
Οι Έλληνες ακόμη και στους Θεούς όρθιοι μιλάνε!» εξαιρώντας φυσικά τους… Γκαουλάιτερ που λυμαίνονται την Πατρίδα!
Αυτά μας παραγγέλλει από το πάνθεο των ηρώων· ίσως ο πιο Έλληνας απ’ όλους μας, λέω ίσως· μήπως φέρω σε δεινή θέση ή στενοχωρήσω τους… ελληνοραγιάδες που και κάθε τόσο όλο και μας… σώζουν!
Μακριά από μένα μια τέτοια άδικη σκέψη! Μήτε γι’ αστείο…
Με τον Κολοκοτρώνη όμως· ας τον ακούσουμε για μια φορά! Ας μην τον
…
Με τον Κολοκοτρώνη όμως· ας τον ακούσουμε για μια φορά! Ας μην τον…
κάνουμε να περιμένει πολύ, μα πρώτα όχι χώρια κι ένας ένας, μα, ενωμένοι
ας φορτώσουμε στον ξεκούραστο ώμο των ταγών τα…δεινά που κάθε λίγο
και λιγάκι μας φορτώνουν κι ας τους… ξαποστέλνουμε το ταχύτερο στην…
έρημο· αποδιοπομπαίους τράγους… Γένοιτο τάχιστα!!
Μα,…θενά μου πει κάποιος μα, και δαύτους τους τράγους, εμείς δεν τους εκλέξαμε για να μας…κυβερνήσουν;! καλά να τα πάθουμε!! Άμα πια…
Ε,…καλά· θαλαπώ, φίλε βολευτή και παντός είδους σοφοσύμβουλε, κάναμε
κι ελόγου μας ένα λάθος· σαν το ΔΝΤ, τη Μεγάλη Τράπεζα και την Τρόικα(!!) ήμαρτον! Ήμαρτον που… σας πήραμε για… Έλληνες, ήμαρτον, ήμαρτον!
— Μας γέλασαν··· …τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα!!
Εσείς, μωρέ Σωτήρες, δεν είσαστε ούτε καν… ελληνοειδή αλλά καθαροί εχθρέλληνες! Με σας, μωρέ πραματευτάδες, δεν έχουμε ίδια Πατρίδα…
Τι δουλειά έχετε εσείς με την Ελλάδα μας! Τι κοινό έχει το ανθελληνικό αρχοντολόι σας μ’ εμάς τους βασανισμένους Έλληνες;! Για δαύτο κραυγάζω: «κλέφτες και κλεφτόπουλα άμετε… μη σας στείλω»
Βρε κάτι ιδέες που μου ‘ρχονται τέτοιες ανύπνωτες ώρες! Σε καλό μου…
Άκου ν’ αποστρατευθούνε από μόνα τους άπαντα τα στρατά της Μάνας Γης
κι αν θέλουν πόλεμο κι όπλα οι ηγήτορες, ε, πια καιρός να δούμε τον Αδόλφο
απ’ τη μια να πολεμάει τον άλλο χιτλερίσκο απ’ την άλλη κι εμείς όλοι οι λαοί αδερφωμένοι να κάνουμε χάζι!! Οψόμεθα!! Οψόμεθα;!;!;!
Όμως φτάνει! Αρκετά παθήματα! Ας ξεσηκωθούμε για να κραυγάσουμε:
Ελληνοειδή τέρατα και λαμόγια παντός καιρού· ο Λαός μας και μνήμες έχει
κι αντιστάσεις αλλά και τον τρόπο να σας διδάξει ότι·
το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού!
το τρίτον ανόητου!
το τέταρτον μαλά…!…
…θου, θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου, ίνα μη ειπώ…
Ααα! Τι καλά!!
Το ‘πα όμως˙ και…σαν να ξαλάφρωσα!!
(Εισαγωγικά στο κείμενο του Νίκου Καλλίρη)
«Και των ανθρώπων το μυαλό έκανε το κακό καλό» (Κ. Χατζής-Ξ. Φιλέρης)
Α. Στρίκος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου