Κι από πού βγαίνεις;

Τον τελευταίο καιρό, άρθρα –όπως αυτό του Roger Cohen στους New York Times– με αφορμή την επικείμενη χρεοκοπία (ξανά) της χώρας και την συμπεριφορά των Ελλήνων, έχουν πολλαπλασιαστεί. Αν διαβάσεις πολλά αυτά -και μετά την λέξη «Έλληνες» την αντικαταστήσεις με το όνομα κάποιον άλλου λαού- τότε πολύ πιθανά κάποια να μην γίνονταν αποδεκτά και ούτε να δημοσιεύονταν από τον Τύπο. Βλέπεις, σε πολλές περιπτώσεις το μίσος και ο υποβόσκων ρατσισμός δεν κρύβονται.
Όμως, από την χρεοκοπία του 2010 και μετά, τους Έλληνες και την Ελλάδα μπορείς εύκολα να τους βρίζεις στον όμορφα κι αγγελικά πλασμένο «δυτικό» κόσμο.
Δεν είναι όμως το ίδιο πχ για το Ισραήλ που κρατά πολίτες του -κι αναφέρομαι στους Παλαιστίνιους κατοίκους της Δυτικής Όχθης- σε καθεστώς apartheid και σκοτώνει αμάχους στην Λωρίδα της Γάζας. Τότε –κι αυτό είναι πολύ προφανές για αυτούς– γίνεσαι αντισημίτης και ρατσιστής. Ίσως και φίλος των τρομοκρατών...
Με τους Έλληνες όμως είναι αλλιώς. Τους αξίζει η τιμωρία. Πέντε χρόνια λιτότητας, 25% πτώση του ΑΕΠ και 30% ανεργία δεν είναι αρκετά.
Ίσως τελικά να μην είναι η οικονομική καταστροφή το μεγαλύτερο κακό των τελευταίων ετών. Ο ραγιαδισμός που πρόβαλε στην επιφάνεια μια κοινωνίας που αρνείται να πει το «όχι» στον εξευτελισμό της και είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα, προκειμένου να την αφήσουν να κοιμάται στο πλυσταριό της ευρωπαϊκής τους έπαυλης είναι πιθανότατα το σπουδαιότερο ζήτημα.
Κι όποιος θέλει μέσα στη νύχτα μπορεί να ξεθυμάνει πάνω της. Ουρλιαχτό δεν πρόκειται να ακουστεί! Είμαστε και θέλουμε να παραμείνουμε μέλη της «αγίας» Ευρωπαϊκής οικογένειας. Με κάθε τίμημα.
Αν ήμασταν περισσότερο αξιοπρεπείς από όσο χωράει στην ζυγαριά του ΣΥΡΙΖΑ, αν είχαμε πει «ως εδώ, δεν έχει άλλο, αποχωρώ», θα αξίζαμε τον σεβασμό του εαυτού μας, των παιδιών μας, ίσως και των εχθρών μας.
Όμως, συνεχίζουμε να κουβαλάμε στην πλάτη μας τον «Τούρκο» και τα αυτιά μας φοβούνται να ακούσουν τα λόγια του Ρήγα. Δεν είμαστε έτοιμοι ακόμα. Κι ο ξένος αφέντης όλο και περισσότερα απαιτεί, όλο και περισσότερο μας ξευτελίζει.
Την ώρα που θα υπογραφεί το μνημόνιο της «σκληρής διαπραγμάτευσης», θα αρχίσουν να σπάνε και οι τελευταίες από τις αυταπάτες του Ελληνικού λαού. Δεν ξέρω όμως αν θα υπάρχει τότε αρκετός χρόνος, περισσότερη οργή από απογοήτευση, νέα ηγεσία ικανή να ανταποκριθεί σε εκείνο που οι καιροί προστάζουν. Κανείς δεν γνωρίζει.
Το γεγονός, όμως, είναι ότι σε αυτές τις συνθήκες ούτε οι από πάνω θα έχουν τον τρόπο να διοικούν όπως παλιά, ούτε οι από κάτω θα θέλουν να κυβερνώνται από αυτούς και με τον ίδιο τρόπο.
Στην «μετά ΣΥΡΙΖΑ» εποχή, είτε θα ανατείλουν νέες ελπίδες γρήγορα, είτε θα βγουν στο φως τα τέρατα ξανά.
Είτε νέες δυνάμεις που θα δώσουν απαντήσεις στις αναγκαιότητες της ζωής, είτε κυβερνήσεις μαφιόζων όπως την πρώτη δεκαετία από την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη και στην πρώην ΕΣΣΔ.
Κι επειδή οι αριθμοί δεν βγαίνουν με τίποτα, η διαπραγμάτευση με τους «εταίρους» θα είναι διαρκής κι ατέλειωτη.
Στο μαρτύριο αυτό του Σίσυφου, η μόνη διέξοδος είναι η άρνηση της διαπραγμάτευσης. Και φυσικά, η ανάληψη της ευθύνης που η πράξη αυτή συνεπάγεται.
Ούτε αισιοδοξία λοιπόν, ούτε απαισιοδοξία. Αναμονή.

πιτσιρίκος