ΓΡΑΜΜΑ ΕΝΟΣ ΕΜΠΟΡΟΥ ΠΟΥ ΑΝΗΣΥΧΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΝΑΞΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΤΕΤΟΙΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΟΙ ΤΟΠΙΚΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ.

Το κείμενο αυτό το έγραψα με αφορμή την απόφαση που έχει λάβει το δημοτικό συμβούλιο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων να χορηγήσει άδεια ίδρυσης καταστήματος λιανικής και χονδρικής πώλησης τροφίμων (super market ) στην Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Νάξου συνολικής έκτασης 1080,05 τμ. και την καταγγελία του μέλους του ΔΣ του εμπορικού συλλόγου κ. Μανώλη Βασαλάκη ο οποίος και δημοσιοποίησε το θέμα της απόφασης αυτής. Το κείμενο αυτό το έγραψα επίσης και ως απάντηση στα «ανώνυμα» σχόλια που κάποιοι κάνουν εκ του πονηρού, εκ πεποιθήσεως δηλαδή ή λόγω άγνοιας και αμβλύνοιας του τι θα σημαίνει αυτή η πολιτική απόφαση για την κοινωνία.. Τα τελευταία χρόνια ακούγαμε συχνά πυκνά για τα προτερήματα του ανταγωνισμού και τα πολλά οφέλη που αυτός προσφέρει σε όσους τον υπηρετούσαν. Ο ανταγωνισμός ξεδιπλώνει άγνωστες δεξιότητες του ανθρώπου, μας έλεγαν. Ο ανταγωνισμός αναδεικνύει κρυμμένα χαρακτηριστικά του...
εαυτού μας, μας διαβεβαίωναν μέχρι πρόσφατα. Τα μεγάλα οικονομικά, τεχνολογικά και επιστημονικά οφέλη που εξελίσσουν την ίδια κοινωνία και την κάνουν καλύτερη τα απέδιδαν στον ανταγωνισμό. Πρόοδος και ανταγωνισμός ήταν και είναι έννοιες ταυτόσημες. Έπλασαν τον μύθο του ανταγωνισμού και τον τροφοδοτούσαν για πολλά χρόνια έτσι ώστε να εμπεδωθεί και να εσωτερικευθεί από το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας. Σήμερα με σύμμαχο τον μύθο τους, οι κυρίαρχες ελίτ μπορούν να αναπτύξουν την στρατηγική τους τουλάχιστον με την ανοχή αν όχι την επικρότηση της πλειοψηφίας των ιθαγενών. Φτάσαμε λοιπόν στο γελοίο σημείο να μιλάμε για θεμιτό και αθέμιτο ανταγωνισμό χωρίς όμως να έχουμε πλήρη εικόνα του τι πραγματικά σημαίνει ο ανταγωνισμός. Ο ανταγωνισμός μπορούσε να χαρακτηριστεί «θεμιτός» γιατί υπήρχαν, ο κατώτερος μισθός, οι συλλογικές εργασιακές συμβάσεις, το εργατικό δίκαιο, μια ικανοποιητική ασφάλεια και σύνταξη, το ταμείο ανεργίας, η δωρεάν φοιτητική στέγαση και τροφή, οι κρατικά επιδοτούμενες μεταφορές κλπ. Τον διατυμπάνιζαν πολλοί γιατί υπήρχαν δημόσια δωρεάν αγαθά= παιδεία, υγεία κλπ. που δεν εξάλειψαν την πείνα και τις διακρίσεις όπως ευαγγελίζονταν, αλλά ωστόσο, παρήγαγαν μια μεγάλη γενιά καλοεκπαιδευμένων, υγιών, αυτάρεσκων και με αυτοπεποίθηση ανθρώπων που τους προσδιόριζαν ως «αυτοδημιούργητους». Και αυτοί το πίστευαν… Μπορούσε να τον προφέρει και να τον «επιδιώκει» ο καθένας λόγω των θεσμικών περιορισμών που προστάτευαν την τοπική οικονομία και κοινωνία, ιδιαίτερα την νησιωτική και ακόμα περισσότερο την πολυνησιακή όπως είναι ο δήμος μας. Μπορούσε να τον εκστομίζει ο καθένας γιατί υπήρχε φθηνή ηλεκτρική ενέργεια, ένας βιομηχανικός τομέας και μια δευτερογενή παραγωγική διαδικασία, που κάλυπτε πολλές από τις εθνικές καταναλωτικές και στρατιωτικές ανάγκες μας δίνοντας ταυτόχρονα κύρος δόξα και χρήμα στους «επιτυχημένους» επιχειρηματίες, επιστήμονες, υπαλλήλους, κρατικούς λειτουργούς κλπ. Όλα τα παραπάνω έκρυβαν το αληθινό πρόσωπο του ανταγωνισμού… το γλύκαιναν, το έκαναν λιγότερο αποκρουστικό και απεχθές. Όσο όμως εξαφανίζεται το κράτος πρόνοιας και το δίχτυ προστασίας των «αποτυχημένων» αλλά και όσων δεν είχαν την δυνατότητα να «ανταγωνισθούν» καταστρέφεται, τόσο, αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόσωπο του ανταγωνισμού που είναι βάρβαρο, στυγνό, κυνικό, εξουσιαστικό και απάνθρωπο. Αφενός οι μέχρι σήμερα «επιτυχημένοι» και «αυτοδημιούργητοι» μικροεπενδυτές δεν θα είχαν την ίδια τύχη αν δεν είχαν την υλική υποστήριξη της κρατικής πρόνοιας και αφετέρου οι φτωχοί οι αποτυχημένοι και όποιοι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις νέες ανταγωνιστικές απαιτήσεις θα πρέπει να εκτοπίζονται στο πυρ το εξώτερον ή να μετοικούν στην τάξη των παριών από όπου δεν υπάρχει γυρισμός. Μπορεί το κοινωνικό κόστος της κατάργησης του κράτους πρόνοιας να είναι τεράστιο αλλά οι επιπτώσεις του στους ανθρώπους είναι καταστροφικές και μακροχρόνιες. Ταυτόχρονα ο μύθος του ανταγωνισμού είναι «επενδυμένος» με την πίστη ότι αν προσπαθήσει κάποιος αρκετά, αν αποκτήσει τις κατάλληλες δεξιότητες, αν εκμεταλλευτεί τις ευκαιρίες που του δίνει η αγορά αν δικτυωθεί και ενημερωθεί κατάλληλα και κάνει τις σωστές κινήσεις στην κατάλληλη στιγμή τότε θα ανταμειφθεί ανάλογα. Μόνο όσοι δεν προσπαθήσουν αρκετά, όσοι δεν είναι σοβαροί επιχειρηματίες θα αποτύχουν…. Συνοδεύεται λοιπόν ο κυρίαρχος μύθος με την πίστη ότι η αποτυχία στο πλαίσιο του ανταγωνισμού οφείλεται στην προσωπική ευθύνη του «αποτυχημένου», του ανίκανου, του ανειδίκευτου, του τεμπέλη κλπ. Αυτές οι πεποιθήσεις κάνουν τον περισσότερο κόσμο να υποτιμά και να απαξιώνει τους αποτυχημένους, να μην νοιώθει οίκτο για αυτούς. Ποιος λοιπόν να βοηθήσει ένα τεμπέλη; Ένα παράσιτο; Ένα απόβρασμα; Έναν βλάκα; Ένα χωρίς δεξιότητες; Ένα κακοδιαχειριστή; Ποιος; Γιατί όλα αυτά ακολουθούν νομοτελειακά όποιον αποτύχει στον κατά τα άλλα θεμιτό ανταγωνισμό. Ταυτόχρονα ο μύθος του ανταγωνισμού ορίζει ρητά ότι θα ρίξει τις τιμές; Μα που τις έριξε;;;; Όπως ακριβώς τα ακτοπλοϊκά ναύλα έφτασαν στα ύψη μετά την άρση του καμποτάζ, όπως ακριβώς οι τιμές του ΟΤΕ έπιασαν ουρανό μετά την ιδιωτικοποίηση του, όπως ακριβώς το ρεύμα έχει αυξηθεί 3 φορές πάνω και έρχεται και άλλη αύξηση από την 1η Ιουνίου, όπως ακριβώς η διοικητική συγχώνευση του ΚΥ-Νοσοκομείου Νάξου με αυτό της Σύρου υποβάθμισε τις παροχές υγείας και κοντεύει να εξαφανίσει το ίδιο ΚΥ-ΓΝ Νάξου, όπως ακριβώς το νομοσχέδιο για το γάλα επιφυλάσσει την εξαφάνιση των ήδη εξαθλιωμένων και υπερχρεωμένων μικρών αγροτών, όπως ακριβώς η ελεύθερη μετακίνηση εμπορευμάτων έδωσε μεν φθηνά καταναλωτικά εμπορεύματα αλλά άφησε δε, την Ελλάδα χωρίς παραγωγική βάση, όπως ακριβώς η φοροεπιδρομή της τρόικας και του κράτους εναντίων των μικρών και μεσαίων στρωμάτων συνοδεύεται από τεράστιες φοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο και τις πολυεθνικές, έτσι ακριβώς και το υπερκατάστημα τροφίμων των 1080 τμ θα νομιμοποιήσει την εισβολή των πολυεθνικών εταιριών στον πολυνησιακό Δήμο μας και θα συμβάλλει στην εξαφάνιση των μικρών ατομικών επιχειρήσεων που απασχολούνται με τον τομέα των τροφίμων. Μετά θα ακολουθήσουν και οι άλλοι τομείς της ενέργειας, του τουρισμού της υγείας, της παιδείας, της ύδρευσης, των μεταφορών, των δημόσιων χώρων κλπ. Όλα αυτά συντελούν στο να μετατρέψουν την Ελλάδα σε μια κοινωνία έρημη απάνθρωπη και κυνική. Η ερημοποίηση της πολυνησιακής κοινωνίας μας θα είναι μια αντανάκλαση της ευρύτερης Ελληνικής κοινωνικής ερημοποίησης που απορρέει από το μνημόνιο και τις πολιτικές νεοφιλελευθερισμού. Η επίθεση που έχει εξαπολύσει το κράτος και η τρόικα με αφορμή την κρίση χρέους είναι στρατηγικά σχεδιασμένη για να ιδιωτικοποιηθούν όσα έχει δημιουργήσει το κράτος χρησιμοποιώντας τον πλούτο που παρήγαγαν οι εργαζόμενοι αυτής της χώρας από την σύσταση του Ελληνικού κράτους. Με αυτή την στρατηγική έχουν ταυτιστεί απόλυτα τόσο η ΕΑΣ όσο και οι κομματικοί αντιπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ στον Δήμο Νάξου και μικρών Κυκλάδων αλλά και στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου. Όπως ακριβώς η ΕΑΣ σε συνεργασία με τον Δήμαρχο και τους συμβούλους της μείζονος αντιπολίτευσης προώθησε την πολυεθνική ασφαλιστική εταιρεία INTERAMERIKAN για τους αγρότες έτσι ακριβώς η ΕΑΣ δια του προέδρου της και σε συνεργασία με τον Δήμο , πλην αριστερών παρατάξεων (κ Ψαρρά κ Βασαλάκης), προωθούν τις εντολές της κυβέρνησης για διείσδυση των πολυεθνικών στον δήμο μας. Ακριβώς την ίδια στάση κράτησαν και για το αιολικό πάρκο της Κορώνου και αυτού που ετοιμάζουν να εγκαταστήσουν (του κ. Κοπελούζου). Την ίδια στάση κράτησαν για το νοσοκομείο Νάξου, για τα σχολεία και για την παραχώρηση των αλυκών και του αεροδρομίου στο ΤΑΙΠΕΔ προς εξεύρεση πελατών. Τελειώνοντας θα ήθελα να επισημάνω ότι σήμερα δεν υπάρχουν διορισμοί στο δημόσιο ούτε καλά -καλά οι συμβάσεις των ωρομισθίων ωστόσο η εκχώρηση στον ιδιωτικό τομέα πλήθους υπηρεσιών σε δημοτικό επίπεδο όχι μόνο δεν μειώνει την πελατειακή φύση της τοπικής αυτοδιοίκησης αλλά την καθιστά ίσως ως το μοναδικό γήπεδο για τέτοια παιχνίδια. Ήδη το κομμάτι της πίτας που διαχειρίζονται οι δήμοι και προορίζεται προς αστικούς μη κερδοσκοπικούς συνεταιρισμούς και μη κυβερνητικές οργανώσεις είναι τεράστιο και συνεχώς μεγαλώνει ενώ το κομμάτι που προορίζεται για τους εργολάβους συνεχώς διευρύνεται. Το πεδίο της τοπικής αυτοδιοίκησης αποτελεί λοιπόν το μόνο στο οποίο οι κομματικοί μηχανισμοί προσβλέπουν να διαμορφώσουν νέες και να ανανεώσουν τις παλιές σχέσεις αλληλεξάρτησης = πελατειακές. Την ώρα που η ανεργία μεγαλώνει και οι μισθοί συνεχώς μειώνονται η τοπική αυτοδιοίκηση (ετεροδιοίκηση) αποτελεί το πεδίο εκείνο όπου οι πελατειακές σχέσεις διαβρώνουν ακόμα περισσότερο την συνείδηση τις σχέσεις και τελικά την ίδια μας την ζωή. Ανταγωνιστείτε λοιπόν ποιοι θα τους Ψηφίσετε πρώτοι…. Θα αναφέρω και το χρονικό της ερημοποίησης της ελληνικής υπαίθρου από τον περασμένο αιώνα και πως αυτή η ερημοποίηση επιτυγχάνεται σήμερα σε ολόκληρη την Ελληνική επικράτεια συμπεριλαμβανομένων και των μεγάλων αστικών κέντρων… Στην 2η δεκαετία του 20ου αιώνα ξεκίνησε η πρώτη «αγροτική επανάσταση» στην Ελλάδα με την εκμηχάνιση των αγροτικών εργαλείων, την προώθηση συγκεκριμένων σπόρων και ποικιλιών και την επιβολή της μονοκαλλιέργειας με αποτέλεσμα την αύξηση της παραγωγής από την μια και από την άλλη την απαρχή της απαξίωσης της μικρής τοπικής οικονομίας και αυτάρκειας. Αυτή η «επανάσταση» δημιούργησε το πρώτο μεταναστευτικό κύμα από την Ελλάδα προς την βόρειο Αμερική με τις κόρες- νύμφες που χαρίζονταν στους εύπορους γαμπρούς της «γης της επαγγελίας» και τα φτηνά εργατικά χέρια που συνέβαλλαν στην οικοδόμηση του αμερικάνικου ονείρου. Την δεκαετία του 60 και μετά από μια 20ετία πολεμικών και εμφύλιων συγκρούσεων, εξοριών, εκκενώσεων χωριών και κρατικής τρομοκρατίας ξεκινάει η δεύτερη «αγροτική επανάσταση» με την εισαγωγή της περαιτέρω εντατικοποίησης της μονοκαλλιέργειας ποικιλιών και σπόρων την είσοδο του τρακτέρ και άλλων μηχανοκίνητων ενώ ταυτόχρονα επέβαλλαν την χρήση χημικών και τοξικών λιπασμάτων προκειμένου να αυξηθεί η παραγωγή στο μέτρο και στον βαθμό που όριζαν η ΕΕ και η κεντρική Ελληνική κυβέρνηση μέσω της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Για άλλη μια φορά οι περισσότεροι νέοι της τότε εποχής κάτω από το βάρος της φτώχειας που τους οδήγησε η οριστική διάλυση κάθε έννοιας τοπικής οικονομίας πήραν τον δρόμο της μετανάστευσης για τα αστικά κέντρα ή άλλες «αναπτυγμένες» χώρες. Κάποιοι λίγοι «τυχεροί» μπόρεσαν να σπουδάσουν και να στελεχώσουν τους τομείς της κρατικής διοίκησης. Την εξέλιξη αυτής της «επανάστασης» την γνωρίζουμε από τις τρελές αγελάδες, την βιομηχανία γεύσης, τα μεταλλαγμένα, τις αρρώστιες κλπ Περίπου 50 χρόνια μετά θα ολοκληρωθεί η 3η πράξη ερημοποίησης της ελληνικής υπαίθρου και κοινωνίας. Αυτή η ερημοποίηση της ελληνικής κοινωνίας πια και όχι μόνο της υπαίθρου δεν επιτεύχθηκε ούτε με αεροψεκασμούς ούτε με σενάρια συνομωσίας σιωνιστών κ α. Απλά με πρόσχημα το χρέος η Τρόικα σε αγαστή συνεργασία με την συγκυβέρνηση Χρυσής Αυγής, Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ. προσπαθούν όλοι μαζί να επιβάλλουν την επόμενη φάση του καπιταλισμού που αλώνει και εξουσιάζει ολοκληρωτικά κάθε κοινωνία αφού εξευτελίσει τους ανθρώπους, (κλείνοντας σχολεία και νοσοκομεία, υπερφορολογώντας τα μικρομεσαία στρώματα, διαλύοντας τους ελάχιστους θεσμούς αλληλεγγύης και πρόνοιας που έχουν απομείνει, ιδιωτικοποιώντας τα κρατικά αγαθά, και διαλύοντας τις συλλογικές εργασιακές συμβάσεις) προσβλέποντας να αρπάξουν τον πλούτο και την γη τους και να μετατρέψουν την Ελλάδα και τον Ευρωπαϊκό Νότο σε επαρχία- προτεκτοράτο των Βρυξελών. Έτσι σήμερα συντελείται η έξοδος μιας μεγάλης μερίδας υψηλά καταρτισμένων νέων που αναζητά εργασία πάνω στο αντικείμενο των σπουδών του σε άλλες χώρες. Η αφαίμαξη που είχε υποστεί η Ελληνική ύπαιθρο τον προηγούμενο αιώνα σήμερα περιλαμβάνει και τα αστικά κέντρα.

(από αναγνώστη)